Archive for the ‘Film’ Category

THE MAGDALENE SISTERS   42 comments

Nu overal de misstanden en schandalen van de katholieke kerk naar buiten komen valt ook telkens de naam van de Magdalene Sisters en onder de weekendwens staat de beschrijving van de film die over één van deze tehuizen gaat. Nadat de film in 2002 de Gouden Leeuw van Venetië kreeg kwamen er talrijke protesten van katholieke zijde.  De Osservatore Romano bestempelde de film als een anti-klerikaal pamflet. Het Vaticaan gaf officieel het advies de film niet te gaan bekijken, een aantal vroegere bewoonsters van de Madalenetehuizen stelden echter dat de film niet overeenstemt met de realiteit, maar dat de waarheid in de tehuizen veel erger was dan er in de film te zien is. 
 
 
THE MAGDALENE SISTERS
 
 
Deze film is op ware feiten gebaseerd en speelt zich af in de jaren 60 in Ierland. Regisseur Peter Mullan o.a. bekend van de film "My Name is Joe", “Looking for Eric” e.v.a. heeft honderden interviews gehouden met vrouwen die in de beruchte tuchtscholen/laundry’s gevangen hebben gezeten en die hebben bevestigd dat het script op waarheid berust. De film is mooi opgenomen, welliswaar in Schotland, maar dat doet aan de film niets af. Er worden een aantal bijzonder mooie authentieke Ierse volkssongs ten gehore gebracht en de cast is over het geheel genomen goed. Heel goed acteren Anne-Marie Duff als het verkrachte meisje Margaret Maguire, Nora-Jane Noone als de voor jongens té aantrekkelijke Bernadette Haffi, Dorothy Duffy als het ongehuwde moedertje Rose Dunn (door de nonnen Patricia genoemd), Eileen Walsh als Crispina/Harriet het niet helemaal normale ongehuwde moedertje en Ceraldine McEwan als moeder overste, zuster Bridget van de Magdalene Sisters Laundry, die spreekt met een stem van suiker maar een hart van steen heeft. Ook Peter Mullan speelt een klein rolletje in zijn eigen film als de vader van Una O’Connor (Mary Murray), waarin hij overigens niet zo’n aardig karakter heeft. Ook Pastoor Fitzroy (Daniel Costello) speelt niet zo’n fraaie rol in de film.
 
 
Het verhaal begint op een bruiloft, waar pastoor O’Donally (Sean Mackin) een prachtig Iers volkslied "The Well Below the Valley"zingt en zichzelf begeleid op een soort trommel, het is een grote en vrolijke bruiloft en Margaret Maguire geniet met volle teugen van het feest. Als haar neef Kevin (Sean McDonagh) haar mee wil nemen om haar iets te laten zien, gelooft Margaret hem, maar Kevin heeft andere plannen en verkracht zijn nichtje. Het nieuws verspreid zich al heel snel onder de bruiloftsgasten en inplaats dat Kevin straf krijgt wordt Margaret snel afgevoerd door pastoor O’Donally naar één van de Magdalene Sisters tuchtscholen, haar ouders hebben toestemming gegeven en haar broertje Eamonn die telkens vraagt waar Margaret heen is, is te jong om iets te kunnen inbrengen en er zou ook beslist niet naar hem worden geluisterd.
 
 
Tegelijkertijd wordt Bernadette Haffi daar heengebracht, haar enige fout is dat ze mooi is en wat flirt met de jongens. In een hospitaal ligt Rose Dunn, ze is net bevallen van een zoontje en haar vader en moeder zeggen geen woord meer tegen haar, Rose heeft hen de ergste schande gebracht die er is door zonder vader een kind te krijgen. In haar geval neemt pastoor Doonigan (Laurie Ventry) de nodige stappen, de baby wordt weggenomen bij Rose en ook zij wordt naar de tuchtschool gebracht.
 
 
De drie meisjes krijgen direct na hun aankomst grauwe werkkleding aan en worden onthaald op een preek van zuster Bridget, daarna moeten zij beginnen met keihard werken en gaan een leven tegemoet van tucht, ontering, vernedering en zelfs slaag. Crispina is al aan het leven daar gewend en weet zich staande te houden omdat haar zuster die haar zoontje heeft, af en toe met het jongetje buiten het hek komt zwaaien, dat èn een medaillon van de heilige Christoffer, die zij heeft gekregen voordat ze in de laundry terecht kwam, geven haar de moed dit leven vol te houden. Een oudere vrouw, Katy (Britta Smith), is daar al 40 jaar en is zo gehersenspoeld dat ze als klikspaan fungeert voor de nonnen en priesters. Er zijn veel meer oudere vrouwen, maar de verschillende groepen zien elkaar alleen tijdens de maaltijden en het werk.
 
 
 
Het is schrikbarend dat in de vorige eeuw deze middeleeuwse praktijken nog tot 1996 hebben kunnen voortduren en niet alleen de katholieke kerk was daar voor aansprakelijk maar ook de ouders van de meisjes luisterden te snel naar de pastoors, priester e.d. om hun dochters te laten opnemen voor "hun eigen bestwil". Een voorbeeld is dat Una O’Connor wegloopt omdat ze zo’n heimwee heeft naar haar ouders, zij wordt terug gebracht door haar vader (Peter Mullan) die haar enorm slaat en stompt, terwijl Una alleen maar kan huilen omdat ze naar huis wil. Haar vader schreeuwt haar toe "You’ve got no home. You have no mother. You got no father. You killed us, you slut. You killed us both".
 
 
In de loop der jaren zijn 30.000 meisjes en vrouwen opgesloten geweest in de tuchtscholen van de Magdalene Sisters Laundry’s. In de Laundrettes (wasserettes) werden meisjes en vrouwen gedwongen 364 dagen per jaar te werken. Velen zijn er aan bezweken en velen zijn voor hun hele leven (al dan niet seksueel) zwaar beschadigd door wat ze hebben meegemaakt. In deze film zien we de levens van enkelen van hen, ook degenen die het wel hebben opgered om terug te keren in de maatschappij, maar niemand is meer dezelfde die ze waren voordat ze in de tuchtschool terecht kwamen. Niet bepaald een vrolijke film, maar wel eentje om bij stil te staan en je af te vragen hoe dit mogelijk is geweest. Wat de rol van de kerk is geweest daar hoeft niemand naar te vragen in ieder geval een ontzettend grote rol in de levens van de slachtoffers van deze tirannie en hun familieleden die ook niet beter wisten of bang waren. Die het wel wisten hebben hun handen in onschuld gewassen zoals ze nu nog dagelijks doen. Voor mensen die het nieuws over de wantoestanden van de laatste tijd i.v.m. de schandalen over de katholieke kerk volgen is dit zeker een aanrader, voor mensen die dit nieuws niet volgen overigens ook.
 
 

Posted 12 maart 2010 by Ann McDunn in Film

Zorba the Greek / Alexis Zorba   13 comments

Nu vraag ik me af of iemand deze film niet heeft gezien, Zorba’s dans is in ieder geval wereldberoemd geworden door deze film en die heeft iedereen vast wel wel eens gehoord. Een onvergetelijke film met een Anthony Quinn die zijn weerga niet heeft in deze film, een ras acteur die in meer dan 150 films heeft gespeeld, in deze film straalt de levenslust eraf en ik zou willen dat alle mannen zoveel energie hadden en de uitstraling van deze acteur in zijn rol van Alexis Zorba, uiteraard met hun eigen gezicht maar voor mij is deze film de Anthony Quinn die ik zo graag zie. Allereerst…….
 
 
 
Zorba de Griek (oorspronkelijk getiteld Alexis Zorbas), is een film uit 1964 van regisseur Michael Cacoyannis, gebaseerd op een roman uit 1952 van de Griekse schrijver Nikos Kazantzakis.
 
 
Zorba de Griek speelt zich af op het Griekse eiland Kreta. De titelrol is in handen van Anthony Quinn. Hij zet volgens sommigen met Alexis Zorba zijn meest gedenkwaardige rol neer. Andere belangrijke rollen zijn voor Alan Bates (als Basil, de bezoekende Engelsman van Griekse afkomst en verteller van het verhaal) en Irene Papas. De film is mede bekend vanwege de muziek door componist Mikis Theodorakis.
 
 
De beroemde scène waarin Anthony Quinn de Sirtaki danst, is ontstaan op het strand van het stadje Ierapetra aan de zuidkust van Kreta.
 

scène met humor hoe moeilijk het gaat met de bouw v.d. mijn en de beroemde Sirtaki van Alexis en Basil. 

 
De schuchtere en wat depressieve Engelse (van Griekse afkomst) schrijver Basil heeft op Kreta een kolenmijn geërfd van zijn Griekse vader die hij wil gaan exploïteren. In Piraeus, daar ontmoet hij de levenslustige, uitbundige en zorgeloze Macedoniër Alexis Zorba die hem gaat helpen bij de heropening van de mijn en ondertussen zijn “baas” de nodige levenslessen geeft.. Samen proberen ze de mijn terug te brengen in haar oude glorie en dat dit niet zomaar klaar is blijkt al snel.
 
 
Basil voelt zich intussen aangetrokken tot een mooie weduwe (Irene Papas). Haar minnaar pleegt zelfmoord als geruchten over hun liefdesrelatie de ronde doen. Het hele eilend is in diepe rouw en zint op wraak. Ook Zorba kent zware problemen met zijn minnares Hortence (Lila Kedrova). Uiteindelijk storten de dromen van beide mannen ineen, maar ze zoeken steun bij elkaar.  Een sterke film, met humor en soms met wat ernstige momenten een oude film die nooit verveelt de film werd bekroond met drie Oscars. Quinn past geweldig in zijn rol en wie niet weet dat hij van Mexicaanse afkomst is, houdt hem voor een Griek.
 

 

Posted 10 juli 2009 by Ann McDunn in Film

HITLER: THE RISE OF EVIL   31 comments

Morgen is het 4 mei Herdenkingsdag, we staan dan stil bij W.O.II en velen waaronder ik, ook bij alle oorlogen van vroeger en nu. Er zullen heel veel mensen zijn die zich weer afvragen WAAROM en hoe kon dit gebeuren! De film die hieronder geplaatst wordt geeft geen antwoord op alle vragen, maar laat wel een beeld zien van hoe dit kon gebeuren. Was Hitler er niet geweest dan had er wel een andere leider gekomen, maar Adolf Hitler blijft een afschrikwekkend voorbeeld en alle mensen die hem hebben meegemaakt, onder hem hebben geleden en over hem hebben gelezen hadden hier een les van kunnen leren, helaas er zijn nog steeds Hitler’tjes aan de macht en dat zal altijd zo blijven zolang er mensen zijn.
 
 
 

HITLER: THE RISE OF EVIL 2003

 

Een goede en interessante film over Hitler vanaf zijn jeugd tot aan de dag waarop hij alle macht had om de hele wereld te shockeren als Führer van Nazi Duitsland. Deze film is niet te vergelijken met Der Untergang, maar laat heel mooi het eerste gedeelte van het leven van Adolf Hitler zien. Regisseur Christian Duguay heeft gekozen voor al het kwaad dat Hitler in zich had, eigenlijk een minpuntje in deze film, want het charismatische van Hitler waardoor hij ook door velen werd gevolgd is niet te vinden. Niets te vinden van de man die aanbeden werd door zijn volgelingen, maar vanaf het begin al een bijna krankzinnige, die overigens prima wordt vertolkt door Robert Carlyle, wat hoogst merkwaardig is, want wie had na o.a. Trainspotting en The Full Monty verwacht dat Robert Carlyle zo goed zou overtuigen als de schizofrene, soms verlegen en timide en dan weer de bezeten redenaar en sexueel gefrustreerde Hitler. Wat wel jammer is dat de minder grote figuren uit het begin, zoals Hermann Göring (Chris Larkin) en Joseph Goebbels (Justin Salinger) maar kleine rollen hadden in deze film, terwijl zij toch een grote rol hebben gespeeld. Rudolf Hess (James Babson) speelt wel een belangrijker rol evenals de journalist Fritz Gerlich (Matthew Modine) die Hitler is gaan haten om wat, wie en hoe hij was en één van de eerste tegenstanders van de NSDAP partij was. Ook is in deze film een rol weggelegd voor President Paul von Hindenburg (Peter O’Toole) wat niet vaak gebeurt, evenals voor Anton Drexler (Robert Glenister) de leider van de Deutsche Arbeiters Partij, welke partij de grondslag zou vormen voor de NSDAP. Ernst Hanfstaengl (Liev Schreiber) die met zijn Amerikaanse vrouw Helene (Julianne Margulies) uit Amerika naar Duitsland is gekomen omdat hij denkt er rijk te kunnen worden acteert goed, eerst als de geldschieter van Hitler om er later beter van te kunnen worden en later als de bange, laffe man die niet tegen Hitler’s eisen durft in te gaan en Helene die zelfs veel voor Hitler gaat voelen. De film laat een mooi tijdsbeeld zien, met acteurs en actrices die zelfs lijken op de historische figuren. De historische juistheid is hier en daar een beetje geweld aangedaan o.a. in de vreemde spelletjes die Hitler speelde met zijn nichtje Geli Raubel (Jena Malone) want daar bestaan nog vele andere verhalen over. Oom "Adi" zou een perverse verhouding gehad hebben met dit nichtje de dochter van zijn halfzuster Angela Raubal (Julie-Ann Hasset). Maar over het algemeen is deze periode historisch gezien vrij goed verfilmd. De muziek kan met gemengde gevoelens beluisterd worden, aan de ene kant de soms mooie muziek van Wagner e.a. componisten en aan de andere kant het akelige Horst Wessel Lied en het mooi gezongen maar naar klinkende Deutschland Deutschland über alles, über alles in der Welt aan het eind, wat het begin van een afschuwelijke nachtmerrie inluidt.
 
 
 
In sneltreinvaart laat de film zien hoe de 10 jarige "Adi" gekoesterd wordt door zijn moeder Klara (Stockard Channing) die wel gelooft dat haar zoontje een beroemd kunstschilder kan worden, wat hij zichzelf heeft voorgenomen en de wat vage vaderfiguur van Alois Hitler (Jan Hogg) die hier wreed overkomt, maar waar ook meerdere verhalen over bestaan. Alois werkelijke naam was Schiklgrüber, die hij in Hitler liet veranderen toen hij van Oostenrijk naar Duitsland vertrok. Als Adolf 17 jaar is zit hij op de kunstacadamie, maar voldoet niet en moet vertrekken zonder diploma. Hij slaapt zelfs een poosje in een daklozencentrum en schrijft zijn halfzuster hem zijn erfenis te komen brengen en doet het voorkomen dat het hem bijzonder goed gaat. Op 1 augustus 1914 neemt Adolf dienst in het leger als gewoon soldaat en vecht in de loopgraven, hij wordt korporaal en krijgt het ijzeren kruis, maar dat gebeurt meer omdat hij geluk heeft gehad de kogels te ontwijken die de anderen wel kregen en als enige van de 600 man van zijn eenheid in leven blijft. Op 10 november 1918 komt hij in een militair hospitaal terecht omdat hij mosterdgas in zijn ogen heeft gekregen. Als hij hoort dat de legerleiding heeft toegestemd in onderhandelingen tot het beëindigen van de oorlog is dat voor hem juist het begin.
 
 
 
Door de jaren heen groeit de macht van Hitler al sneller en na zijn eerste toespraken in bierhallen begint men al snel zijn naam te scanderen. Hitler haat eigenlijk direct al joden, maar ook alle andere partijen zoals de communisten, pacifisten, Marxisten kortom alles wat niet Arisch is in zijn ogen. In die tijd is Ernst Röhm (Peter Stormare) nog leider van de SA, maar Hitler vindt dat zij alleen goed zijn om de orde te bewaren, marcheren, zingen enz., maar zich verder niet met andere taken moeten bemoeien omdat daar de SS voor is. Er wordt tevens ingegaan op onder andere de oprichting van de NSDAP, de mislukte Bierhal Putsch en daarna op de gevangenisstraf van Hitler in de gevangenis van Landsberg, de rechtszitting is een pracht scène, waarin Generaal Erich Ludendorff (Friedrich von Thun) zegt onschuldig te zijn, maar Hitler zichzelf schuldig verklaart en daarna een redevoering afsteekt waarvan zelfs de rechter van onder de indruk is. Hij krijgt 200 Mark boete en 5 jaar gevangenisstraf, maar na 9 maanden komt hij al in aanmerking voor zijn vrijlating. De tijd in de gevangenis heeft Hitler besteed aan het schrijven van zijn memoires (Mein Kampf), bijgestaan door de trouwe Rudolf Hess en door Ernst Hanfstaengl die eigenlijk met zijn gezin terug wilde gaan naar Amerika, maar Hitler moet helpen bij het uitgeven van zijn boek.
 
 
President Paul von Hindenburg heeft er nog al het mogelijke aan gedaan om Hitler te stoppen met medewerking van Franz von Papen (Robert Russell) en Generaal Kurt von Schleicher (Christopher Ettridge), maar Hitler en zijn partij zijn niet meer te stoppen. Hitler wordt met steun van zijn aanhangers en door zijn manipulaties op 30 januari 1933 rijkskanselier. Op 27 februari wordt het Rijksdaggebouw in brand gestoken door Marinus van der Lubbe (zijn naam wordt in de film niet genoemd) een Nederlander die lid is van de communistische partij, maar ook hier zijn verschillende theorieën over, van der Lubbe wordt schuldig verklaard en op 10 januari 1934 geëxecuteerd. Als Hindenburg op 2 augustus 1934 komt te overlijden wordt Hitler naast rijkskanselier ook Führer en kan hij beginnen met zijn schrikbewind.
 

 
De Nacht van de Lange Messen, die overigens een lang weekend heeft geduurd, de vreemde verhouding met Hitler’s nichtje Geli, die op een gegeven moment zelfmoord pleegt, zijn kennismaking met Eva Braun toen zeker nog een dom blondje, het ontstaan van de Swastika vlag, alles wordt onder de loep genomen. Hitler: The Rise of Evil is een aanrader voor iedereen die meer wil weten over de opkomst van Hitler en deze periode wil zien op een meeslepende en begrijpelijke manier.
 
 

 
 

Posted 3 mei 2009 by Ann McDunn in Film

VOLVER (2006)   11 comments

De film Volver van regisseur Pedro Almodóvar is een stuk gematigder en daardoor des te mooier, mede omdat in deze film zijn jeugdherinneringen de basis zijn voor Volver het Spaanse woord voor terugkeer. Almodóvar kon weken lang doorfeesten in een roes van drank en drugs en leverde tussen de bedrijven door zijn films af. Nu de regisseur zelf kalmer is geworden zullen zijn films dat ook zijn, waarvan deze film al een prachtig voorbeeld is.
 
Almodovar 1
 
De titel is héél goed gekozen omdat er hier een terugkeer is naar vele zaken. Almodóvar keert terug naar zijn geboortestreek La Mancha, het is de terugkeer van de dode moeder naar het rijk der levenden, maar ook de terugkeer naar de moeder van Almodóvar zelf, waar hij nu Carmen Maura voor laat acteren en met wie hij in de vroege jaren 80 gebrouilleerd raakte, maar die ooit wél zijn muze was. De homoseksuele Almodóvar heeft een zwak voor vrouwen, wat hij overigens ook in zijn eerdere film heeft laten merken, o.a. in "Todo sobre mi madre"en "Hable con ella" en hij laat zien dat vrouwen niet alleen een lustobject voor mannen zijn, maar hoe vrouwen zich staande houden en sterk kunnen zijn in een door mannen gedomineerde wereld.
 
Almodovar 9
 
De cast is bijzonder goed met Pénelope Cruz die prachtig acteert als de sterke en temperamentvolle vrouw Raimunda, Carmen Maura als haar moeder Abuele Irene, Lola Dueñas als de altijd hard werkende en veel kalmere zus Soledad (Sole) en Yohanna Cobo als Paula de tienerdochter van Raimunda. Maar ook zeker Blanca Portillo als Augustina de vriendin van Raimunda en overbuurvrouw van de oude tante Paula (Chus Lampreave) acteert geweldig, een veel kleinere maar erg leuke rol wordt gespeeld door María Isabel Díaz als de goedige hoer Regina en ook de rest van de cast is goed.
 
Almodovar 3
 
Er is niet veel muziek in de film, maar de muziek van Alberto Iglesias past heel goed in het verhaal en de fado Volver die Raimunda ten gehore brengt (gezongen door Estrella Morente) is een speerpunt in de film. Ook de opnamen van de streek La Mancha en van Madrid zijn erg mooi, wat ook zeker gezegd mag worden van het kleurgebruik, het camerawerk is dan ook uitstekend. Dat de familiebanden en de dood een belangrijk thema zijn is voor Almodóvar al niet meer weg te denken bij zijn films.
 
Almodovar 4
 
De film begint op een kerkhof bij Madrid, wat overigens meer weg heeft van een feestelijke dan van een droevige gebeurtenis. Alle vrouwen zijn druk aan het vegen en poetsen en zorgen ervoor dat er vooral veel bloemen op de grafstenen staan, zonder zweverig te worden komt hierbij ook dat de mensen stellig geloven dat de doden eens terug zullen keren en als men niet goed op de graven heeft gepast ze daarop aangesproken zullen worden. In de streek La Mancha geloven de mensen sterk in het paranormale. Ook Raimunda, Sole en Paula zijn daar bij het graf van de ouders van de twee zussen om het te verzorgen. Hun ouders zijn omgekomen bij een brand en branden plus de eeuwig waaiende droge oostenwind maken volgens Raimunda de mensen gek in deze streek van het land.
 
Almodovar 7
 
De beide zussen hebben geen makkelijk leven achter de rug en ze zijn hun geboortedorp ontvlucht en in Madrid gaan wonen. Nadat ze hun werkzaamheden op het kerkhof hebben gedaan gaan ze op bezoek bij hun oude tante Paula die dement en nagenoeg blind is en in een klein dorp in La Mancha leeft, waar ook Augustina woont. Raimunda zit erg over haar tante in, maar die zegt dat het goed gaat en heeft zowaar allerlei lekkernijen in huis naar recepten van de moeder van de zussen. Augustina komt daar ook en bevestigd dat het goed gaat met tante Paula en dat de geest van moeder Abuele Irene daar is verschenen om tante Paula te helpen.
 
Almodovar 5
 
Als moeder en dochter thuiskomen zit Paco (Antonio de la Torre) de man van Raimunda en een luie nietsnut, bier te drinken en naar de TV te kijken, als hij zegt te zijn ontslagen is Raimunda die er van alles bij doet om rond te komen even verslagen als ze het hoort, al duurt dat niet lang en neemt haar temperament de overhand. Later gaat ze naar Sole die thuiskapster is en waar de buurvrouwen onder elkaar heel wat te vertellen hebben. Als ze weer thuis komt staat Paula op haar te wachten in de regen, Paco is dood en hij is niet bepaald op een normale wijze om het leven gekomen. De dood van Paco wordt voor iedereen verzwegen. Raimunda heeft van de eigenaar van een restaurantje de sleutels gekregen om er op te passen, omdat hij het restaurant wil verkopen en dan ziet Raimunda heel wat kansen op zich afkomen. Een poos later zorgt Raimunda geholpen door de hoer Regina ervoor dat het lijk van Paco verdwijnt. Als ze bericht krijgen van Augustina dat tante Paula is overleden heeft Raimunda dan ook absoluut geen tijd om naar de begrafenis te gaan, Sole en Paula gaan er samen heen. Het leven van Raimunda neemt een drastische wending en ze stort zich er vol overgave in, het leven gaat door en er moet van gemaakt worden wat enigszins kan.
 
Almodovar 6
 
Het verhaal van Augustina speelt zich eigenlijk aan de zijlijn af al hebben de anderen daar wel mee te maken, de eenzame vrouw is haar moeder kwijt en als ze ziek wordt doet ze een beroep op Raimunda om de geest van haar moeder te vragen of háár moeder ook dood is. Raimunda doet het af als onzin, maar probeert Augustina wel te troosten en beloofd als haar moeder aan haar verschijnt het te zullen vragen. Zo hebben alle vrouwen jong en oud hun eigen geheimen en moeilijkheden, maar ze slaan zich er dapper doorheen, geholpen door hun gevoel voor humor en geestkracht. De hulp van veel van de buurvrouwen speelt ook een belangrijke rol in het slagen van de zaken die Raimunda onderneemt
 
Almodovar 2
 
Pedro Almodóvar laat op bijzonder goede wijze zien dat het zogenaamde zwakke geslacht vaak heel wat sterker is dan er door mannen gedacht of aangenomen wordt. In deze film komt naast het drama een flinke portie humor voor, zodat het een film is met een lach en een traan. Zelfs voor mensen die niet zo’n Amodóvar fan zijn is Volver een aanrader en ze zullen dan ook aangenaam verrast worden.
 
Almodovar 8
 
Op het filmfestival in Cannes won Volver prijzen voor het scenario en de gehele vrouwelijke cast. In deze film gaan het dramatische, komische en surrealistische hand in hand en bij de aftiteling, waarbij een scala van prachtig gekleurde en gebloemde stofjes voorbij komt zal menigeen met een stille glimlach nog even blijven zitten en onwillekeurig dacht ik toch even dat ook Don Quichote uit La Mancha kwam.
 
 
 
 
 
 

Posted 5 oktober 2008 by Ann McDunn in Film

Jack Nicholson in de hoofdrol   2 comments

 
FIVE EASY PIECES (1970)
 
Five Easy Pieces Five Easy Pieces 
 
Deze film van regisseur Bob Rafelson geeft een prima tijdsbeeld van de jaren 70 in Amerika. Heel mooie beelden, hilarische scènes, een mooie en leuke soundtrack met piano muziek van o.a. Chopin, W.A. Mozart en Country muziek met o.a. Tammy Wynette en Dolly Parton Stand by your man. Jack Nicholson acteert geweldig als de gecompliceerde Robert "Bobby" Eroica Dupea, Karen Black als Rayette Dipesto de vriendin van Bobby, die serveerster is in een restaurantje, het is een ontzettend irritant dom blondje en niet om aan te horen, maar ze speelt haar rol goed. De kleinere, maar soms belangrijke rollen worden goed vertolkt door Billy Green Bush als Elton de domme en wat achterbakse collega van Bobby, Fannie Flagg als Stoney de vrouw van Elton, Lois Smith als Partita "Tita" Dupea de zuster van Bobby, Ralph White als Carl Fidelio Dupea de broer van Bobby, Susan Anspach als Catherina Van Oost de vriendin van Carl, Sally Struthers als Betty, die goed is voor de seks en Helena Kallianiotes als de lifster Palm Apodaca. De film is deels een roadmovie en doet soms wat vlak, mat en langdradig aan, maar dat is om de kijker te laten beleven en zien hoe zinloos het leven van Bobby is. Dit wordt echter prima gecompenseerd door de uiterst vermakelijke scènes, de ironie en het cynisme van Bobby.
 
Five Easy Pieces  Five Easy Pieces
 
De film laat in meerdere episodes zien wat er gebeurt met Bobby, in het begin is hij terecht gekomen in de arbeidersklasse een beetje de underdog van Amerika in die tijd. Bobby is een begenadigd pianist, maar is zijn millieu ontvlucht omdat hij daar niet vond wat hij in het leven zocht, maar ook in dit wereldje met zijn vriendin Rayette die niet bepaald intelligent is en zijn nogal domme vriendenkring, waaronder zijn collega Elton en diens vrouw Stoney, waarmee hij kaart, drinkt, naar de bowlingbaan gaat en vooral veel seks heeft met de dames, kan hij het niet vinden. Met de liefde neemt hij het niet al te serieus, hij gaat vaak vreemd met o.a. Betty. Rayette weet het, maar na wat gepruil en een beetje verdriet neemt ze het toch. Bobby heeft haar nooit in de waan gelaten dat het echt wat tussen hen samen zal worden, maar Rayette wil hem niet kwijt en houdt hoop. Als Bobby zijn zus Tita opzoekt, vraagt die hem om naar huis te komen omdat hun vader erg ziek is, hij wil daar eerst niet aan omdat vader en zoon nooit goed met elkaar overweg konden, als hij echter schoon genoeg heeft van het zware en smerige werk besluit hij toch voor een paar weken naar huis te gaan, hij wil er alleen heen en Rayette die dat niet bepaald ziet zitten dringt zo aan dat ze uiteindelijk toch mee mag.
 
Five Easy Pieces  Five Easy Pieces
 
Dan gaat de film verder als roadmovie met prachtige beelden van Amerika. Bobby blijft rusteloos en kan zich uitermate irriteren aan Rayette, die graag naar Country en Western muziek luistert en dan ook nog zingt. Als ze twee vrouwen in nood meenemen, Palm Apodaca en Terry Grouse (Toni Basil), hoort hij gelaten aan hoe Palm een volgens haar diepzinnige monoloog houdt over de vervuiling van Amerika en diens bevolking. Het tweetal is op weg naar Alaska, omdat het daar nog schoon is en alles wit, waarop Bobby een ironisch antwoord geeft. Als ze met zijn vieren bij een wegrestaurant wat gaan eten krijgt Bobby het aan de stok met de serveerster (Lorna Thayer), het gaat hem niet meer om de regels die de serveerster met alle geweld in stand wil houden, maar om zijn principe deze regels te veranderen naar een meer menselijke benadering van de klanten die hier niet kunnen krijgen wat ze willen hebben. De twee lifsters worden op een gegeven moment uit de auto gezet omdat Bobby er echt niet meer tegen kan als Rayette en de andere twee ook nog aan het bekvechten gaan.
 
Five Easy Pieces  Five Easy Pieces
 
Bobby laat Rayette haar intrek nemen in een motelletje, want hij wil haar niet meenemen naar zijn familie die bij de betere burgers behoren. De hele familie is bijzonder muzikaal en alle familieleden bespelen een instrument. Carl Dupea speelde viool totdat hij een blessure opliep en is toen piano gaan spelen, ook Tita speelt piano en de vriendin van Carl, Catherine ook. De vader Nicholas Dupea (William Challee) is na twee beroertes nagenoeg een plant en herkent Bobby niet. Catherine is Carl op haar manier trouw, maar gaat toch in op de avanches van Bobby, al is het voor haar een avontuurtje en meer niet. Als na een paar dagen Rayette dan ook nog onaangekondigd verschijnt heeft Bobby het alweer gezien en wil weg, na een ontroerende scène met zijn vader vindt hij zijn leven weer zinloos en zijn rusteloosheid drijft hem verder. De film heeft een open einde, het kan zijn dat Bobby rust zal vinden en zichzelf, maar dat is bepaald niet zeker want zijn grootste vijand is hijzelf.
 
Five Easy Pieces  Five Easy Pieces
 
De mensen die dieper ingaan op een film en de soms trage gedeelten voor lief nemen, zullen met veel genoegen naar Five Easy Pieces kijken, de monologen en dialogen zijn vaak heel erg goed en het complexe karakter van Bobby wordt uitstekend weergegeven door een toen nog vrij jonge Jack Nicholson, die soms meer zegt met zijn ogen dan met woorden.
 
Five Easy Pieces
 
 

 
 
 
 

Posted 12 juni 2008 by Ann McDunn in Film

W.O.II   4 comments

 
ROSENSTRASSE (2003)
 
Rosenstrasse
 
De elfde lange speelfilm van regiseusse Margarethe von Trotta o.a. van de film "Die Verlorenen Ehre der Katharina Blum", een Duits-Nederlandse co-productie die het de kijkers niet bepaald makkelijk maakt. Prima camerawerk, al in het begin waar de Joodse begraafplaatsen en daarna de beelden van New York worden getoond, een film gebaseerd op een waargebeurde geschiedenis in W.O.II en weer een stukje van de oorlog waar niet zoveel mensen wat van af weten. Het is niet zo makkelijk de film een goede plaats te geven en er komen teveel gebeurtenissen in voor waar geen antwoord op wordt gegeven. Toch is het allerminst een slechte film, het is erg jammer dat de karakters niet zo goed uit de verf komen en dat de acteurs en actrices niet méér echt ware emoties kunnen uiten, het is allemaal wat afstandelijk wat ook wel komt omdat de film zich in twee perioden afspeelt, maar er had zeker meer van deze film gemaakt kunnen worden. Svea Lohde als de 8-jarige Ruth Süssman, later Ruth Weinstein (Jutta Lampe) Maria Schrader als Hannah Weinstein die zo graag wil begrijpen wat haar moeder heeft meegemaakt, de Lena Fischer van 33 jaar (Katja Riemann) en Lena als 90 jarige vrouw (Doris Schade) acteren het best. Thekla Reuten speelt een aardige kleine rol als één van de protesterende vrouwen Klara Singer. Ook de muziek is af en toe erg mooi.
 
Rosenstrasse  Rosenstrasse
 
Het verhaal begint in het heden in New York, de man van Ruth, Robert is overleden en Ruth stelt onmiddellijk een echt orthodoxe rouwperiode in, de Sjiwa of Sjiva. Haar kinderen Hannah en Ben (Romijn Conen) begrijpen niet waarom moeder dit doet en vinden het maar vreemd. Omdat de Sjiwa de meest intensieve fase van rouw is, komt dit neer op een traditie met een strikt kader van verboden en verplichtingen. De eerst week verblijven de rouwenden een week lang met elkaar in het rouwhuis en werken niet. Meestal hoeft er dan ook niet gekookt te worden en men houdt zich niet bezig met de dagelijkse normale dingen als baden, strijken, kleren wassen, scheren, seksuele omgang, trouwen, naar feesten gaan etcetera. Als Ruth in haar eentje op een stoel zit, zijn de eerst flashbacks te zien van haar verleden in de oorlog, zij heeft er nooit over gepraat en wil dat nog steeds niet.
 
Rosenstrasse
 
Hannah de dochter van Ruth wil weten wat er is gebeurd in het Berlijn van begin 1943 en gaat op zoektocht. Als er een familielid komt van Ruth, Rachel Rosenbauer (Carola Regnier) die samen met haar man Ruth na de oorlog hebben meegenomen naar Amerika, hoort Hannah iets meer van de geschiedenis waarin een ploeg vrouwen hun mannen vrij wilden hebben uit een opvanghuis/gevangenis in de Rosenstrasse in Berlijn. Als Rachel de naam noemt van de vrouw die Ruth heeft gered, gaat Hannah naar haar op zoek, Lena Fischer leeft nog, is 90 jaar, maar wil alles vertellen aan de dochter van het meisje dat zij als haar kind zag. Lena is een begenadigd pianospeelster en trouwt met de vioolvirtuoos Fabian Israel Fischer, ze zijn erg gelukkig totdat Fabian die Joods is opgepakt wordt en naar de Rosenstrasse gebracht. Daar wachten de mannen tot ze gedeporteerd zullen worden, ook de moeder van de kleine Ruth is daarheen gebracht.
 
Rosenstrasse
 
Lena is van adelijk Duits bloed, haar vader is baron von Eschenbach (Hans Peter Hallwachs), haar moeder Elsa (Gaby Dohm) en na het huwelijk met Fabian wilden haar ouders niets meer met Lena te maken hebben. Haar broer Arthur (Jürgen Vogel) wel, hij is een losbol en heeft een vriendin, Litzy (Nina Kunzendorf) die zangeres is in een nachtlokaal, hij helpt Lena waar hij kan. Als Arthur later thuis komt van het front in Rusland waar hij een been heeft verloren weet hij wel wat er met de Joden gebeurden en hij vertelt dat ook aan zijn ouders, die er overigens niets van willen weten. De vrouwen van de gevangen genomen mannen vormen een al groter wordende groep en lopen dikwijls gevaar. Litzy heeft het een en ander geregeld, zodat Lena in conctact komt met minister Joseph Goebbels (Martin Wuttke) en al die tijd is zij een moeder voor Ruth.
 
Rosenstrasse
 
Hannah zelf wil trouwen met haar vriend Luis Marquez (Fedja van Huêt), maar stuit op grote weerstand bij haar moeder. Luis is arisch, zodat er eigenlijk gesproken kan worden van discriminatie van beide kanten. Niet Jood en wel Jood. De film gaat heen en weer van New York in het heden naar het Berlijn van begin 1943 en al zijn de dialogen soms wat aan de theatrale en melodramatische kant, de film is het bekijken waard, al was het maar om nog een stukje oorlogsverleden te leren kennen waar eigenlijk nooit over wordt gesproken. De arische vrouwen die de moed hadden om te protesteren tegen de gevangenneming van hun Joodse echtgenoten.
 
Rosenstrasse
 
 
 
 

Posted 31 mei 2008 by Ann McDunn in Film

Film Tip   5 comments

 
Vanavond op CANVAS 21.25 de documentaire die als filmdrama is te bekijken The story of the Weeping Camel voor iedereen die houdt van dieren, de natuur en de cultuur van vreemde volken een echte tip! De hoofdrolspelers zijn een moeder kameel en haar jong maar ook wordt er een beeld gegeven van het leven van de Mongolen. Hieronder de filmtrailer, wie gaat kijken veel plezier!
 
 
 

Posted 13 april 2008 by Ann McDunn in Film