Archief voor maart 2010

Mandy McDunn van Zikiri viert vandaag haar eerste verjaardag!   22 comments

00 Mandy

Lieve spacemensen, m’n vrouwtje heeft me al gefeliciteerd en ik kreeg een lekker snoepje maar eerlijk gezegd snap ik er helemaal niks van, wat is nou jarig ‘t klinkt gek en je kan het niet eens eten. Wel weet ik dat ik er al heel lang ben en dat ik het best wel goed heb getroffen wat eten, drinken en wandelen betreft en ik heb ook een mooi bed, alleen dat wassen en dat kammen dat moest verboden worden, ik hou er niet van en toch doet het vrouwtje het telkens weer en zegt dan dat ik een mooi meisje ben, maar ik word dan wel heel veel geknuffeld en dat is dan weer fijn. Dat ik in Alkmaar ben geboren daar weet ik ook niets meer van, maar vrouwtje heeft foto’s dus zal het wel zo zijn. Vanmiddag mocht ik mee helemaal naar Kollum en dat is best ver met de auto, eerst was het wel leuk want ik kreeg een zak snoepjes maar ik mocht er maar twee van hebben, toen we een poosje hadden gekeken in de winkels, wat ik best wel leuk vind, begon het te regenen en oh jee wat was ik nat, de lol was er helemaal af, vrouwtje heeft me op een handdoek gezet in de auto en echt ik was blij dat ik thuis was dat is geen feestje een feestje is voor mij spelen met andere honden hoe groter hoe liever, kuilen graven, vogeltjes pesten en proberen een poes te versieren en natuurlijk naar ome Harm gaan en dan De Mieden in of naar Groningen naar m’n grote broer en Iris dat is echt een feestje. Hieronder ben ik nog heel klein en eigenlijk weet ik niet of dat wel waar is, maar m’n vrouwtje zegt het en dan zal het wel zo zijn. Mijn broertjes en zusjes zijn ook jarig maar die zie ik nooit meer.

elf dagen 006

Hier liggen we met z’n allen bij mijn echte moeder Quinta van Zikiri, we waren elf dagen en de foto is gemaakt door Ruud van der Sluis dat was mijn eerste baas, het eerste vrouwtje heette Hennie van der Sluis en die heeft de foto aan mijn eigen vrouwtje gestuurd, lief hè?

Bikkel en Mandy (5)

Hier ben ik nog samen met Bikkel mijn broertje en ik zit achteraan.

Mandy 10 weken, die vlek is er nog, 10 juni 2009

Toen ik 10 weken was vond ik mijn eigen schaduw echt vervelend, dat ding wilde niet weg, maar nu weet ik gelukkig beter en zit er niet meer achteraan.

26 maart 2010, Mandy, ik wacht wel weer

Hier moest ik zo nodig weer op de foto bij de narcissen, daar mag ik niet aankomen dus ik heb er niets aan. Vrouwtje zei dat ik er niet uit zag omdat ik een beetje had liggen rollen en door de struiken was gelopen, maar zo ben ik nu. Ik heb van oom Edward twee heel mooie strikjes gekregen bij de post, die moeten wel in mijn haartjes en dat is natuurlijk minder leuk maar het was wel erg lief. Allemaal veel likjes van mij en als het weer dag is zal ik wel zien wat jarig is! AL M’N BROERTJES EN ZUSJES OOK GEFELICITEERD, ik hoop dat jullie het allemaal goed maken.

Geplaatst30 maart 2010 doorAnn McDunn inYorkshire Terriër, Mandy

Lente en de zomertijd…….   57 comments

Hoera…… eindelijk is de lente gekomen en razend snel bot alles uit, bloeit, kruipt, vliegt, nestelt en dan is die ellendige lange winter weer snel vergeten. De madeliefjes waren er in één nacht en de hommels brommen ook al weer rond, ronduit heerlijk! De zwanen die eerst met grote groepen bij elkaar waren zijn allemaal weer met z’n tweetjes en gaan op zoek naar een gepaste woning. Vandaag scheelde het wel een jas bij gister maar het was in ieder geval droog en niet koud en dat is al om blij van te worden. Een echte winter mag dan heel mooi zijn geef mij de lente maar, gister was het zelfs hier 20 graden met een zwak zonnetje dus zonder jas heerlijk wandelen en natuurlijk het voorjaar vastleggen, iedere dag wandelen maakt toch dat je de lente heel intens aan het beleven bent en Mandy vaart er wel bij al moet ze soms wel veel geduld hebben met een moeder die ineens ter aarde stort omdat ze weer eens een bloemetje ziet waar ze dan net weer niet goed genoeg bij kan. Maar dan vermaakt Mandy zich ook uitstekend al is het maar om toch even ergens een klein kuiltje te graven of om met vier pootjes in het water te gaan staan om nog dichter bij de watervogels te kunnen komen al zijn die dan natuurlijk wel vertrokken als er zo’n monster dichtbij komt.

00 AAI

De schapen met hun lammeren zijn weer buiten en dan is De Mieden meteen weer een stuk mooier.

Morgennacht om twee uur gaat de zomertijd in en ook dat is iets waar ik dan blij mee ben, weer een uur langer licht. Een uurtje langer of korter slapen daar geef ik niets om ik ben toch een nachtmens, niet meer zo laat als een jaar geleden maar nog zie ik vast van de zomer eerder de zon opkomen dan menigeen die er voor uit zijn/haar bed moet komen. De natuur was 2 of 3 weken later met het beginnen van groei en bloei maar die weken zijn ingehaald, hieronder een paar foto’s van het voorjaar.

25 maart 2010, narcissen net open

Deze stonden pas gister in bloei en er zijn er nog massa’s die nog niet zijn uitgekomen. Het noorden van het land is toch wat later maar ook hier komt het helemaal goed.

20 maart 2010, eend dichtbij

Deze jongen kan tenminste weer lekker zwemmen, hij heeft al een vrouwtje en nu dus een nest maken.

25 maart 2010, dubbele sneeuwklokjes

Gister had ik hier al naar staan kijken het leken sneeuwklokjes maar toch ook weer niet, vandaag waren de eigenaars van de tuin aan het werk met snoeien en ik heb het maar even gevraagd, het zijn wettelijk beschermde klokjes die vooral in Oost Europa voorkomen, even opgezocht en het zijn Lenteklokjes (Leucojum vernum) Jammer dat de foto niet wat scherper is geworden maar het is toch goed te zien dat het geen gewone sneeuwklokjes zijn.

25 maart 2010, wilde hyacintjes

De wilde hyacinth met zijn kleine blauwe bloempjes blijft ook een pracht gezicht.

26 maart 2010, zwaan, niet dichterbij komen

Oeps, ik kreeg toch even een vermanende blik, dichterbij komen mocht echt niet ;-))) Mandy kwam vanmiddag thuis met vier natte pootjes en ik met één natte voet, je moet er wat voor over hebben om heel dichtbij zwanen en andere watervogels te komen. Maar aangezien ik ontzettend blij ben dat het eindelijk lente is heb ik er graag een paar natte voeten voor over al zou een telelens toch wel prettig zijn, ik doe het met wat ik heb en probeer toch om zo dicht mogelijk bij deze mooie dieren te komen.

Geplaatst26 maart 2010 doorAnn McDunn inGeen categorie

De moord op Milly Boele is een klap voor politie.   47 comments

Het nieuws was deze week weer niet om vrolijk van te worden, nu is de stille tocht bezig voor Milly Boele het 12-jarige meisje uit Dordrecht, dat werd vermoord door haar buurman Sander Vreeswijk die notabene politieagent is/was bij het korps Rotterdam-Rijnmond. Natuurlijk heeft deze man weer psychische problemen gehad (?) maar iedereen die een opleiding wil hebben bij de politieschool wordt gescreend, waarom zijn de psychische problemen tijdens de screening dan niet bekend geworden? Het wordt zo langzamerhand toch doodeng om nog iemand te vertrouwen, naar wie kan je je kind nog sturen als dit soort lui bij de korpsen werken? Er is geen pedoscreening dus wie zegt mij dat er niet meer zijn die zich kunnen vergrijpen aan een kind? Collega’s hebben Vreeswijk ook vertrouwd al komen er nu een aantal zaken uit, o.m. van de vriendin van Vreeswijk die zelf bij de politie werkzaam is die toch een signaal waren voor de aard van Vreeswijk en al eerder gemeld hadden moeten worden. Hoe is het toch mogelijk dat niemand wat heeft gemerkt, twee huizen vanaf haar ouderlijke woning lag Milly begraven in de tuin van Sander Vreeswijk dezelfde avond dat ze werd vermist is ze al door hem vermoord en hoe gek of ziek is iemand die vrolijk op zijn terras met vrienden een pilsje drinkt terwijl hij weet dat Milly daar ligt? Hij heeft zelfs nog een kaart gestuurd naar de ouders om ze sterkte te wensen bij de zoektocht naar hun kind, wie het langer begrijpt mag het zeggen, ik begrijp het in ieder geval helemaal niet meer. Voor Milly is het te laat, een betere screening zou in de eerste plaats heel nuttig zijn want iemand met psychische problemen mag niet gestigmatiseerd worden maar zou toch niet moeten toegelaten worden voor een opleiding bij de politie, want het vertrouwen van ouders is toch schade toegebracht al is de politie de kameraad van iedereen, wel is het zo dat die pet IEDEREEN past en dat is op z’n minst zorgelijk te noemen.

Ik ga maar weer over tot de orde van de dag, machteloos zijn we toch dus……….

00 AAA

Geplaatst19 maart 2010 doorAnn McDunn inNieuws en politiek

De eerste echte lentedag van 2010!   35 comments

Vandaag was het hier in het hoge noorden eindelijk zo ver dat er geen sjaals en hoofddoeken aan te pas hoefde te komen, wat een heerlijkheid! De wind was nog wat fris maar de temperatuur goed en het zonnetje kwam er regelmatig bij, tijd om een lange wandeling te maken met de pitbull, zij blij ik blij! Vrijdagmiddag hebben we samen nog gekeken of er ook krokussen stonden en er was totaal niets wat er op leek vandaag was het ineens of de krokeledokussen de grond uit getrokken waren, de sneewklokjes hadden rokjes aan en de vogels kwinkeleerden dat het een lieve lust was. Nu ben ik beslist niet de eerste die de lente laat zien, maar ik kan het gewoon niet laten om te delen. Mandy heeft vol verbazing gekeken naar al die kleurtjes en trippelde tussen de bloemetjes door inplaats van ze plat te trappen, het is een geweldig hondenkind, alles was vanmiddag even geweldig. Na de lange winter is de lente voor mij begonnen en hieronder wat foto’s die ik vanmiddag heb gemaakt. Wie inmiddels al te veel van deze bloemetjes heeft gezien kijkt maar niet, ik kan het in ieder geval niet laten om te laten zien hoe mooi alles ineens is. Het was soms wel even knielen tot verbazing van mensen die voorbij kwamen maar ik heb ze allemaal vrolijk laten gaan en met een big smile naar de natuur gekeken.

12 maart 2010, merel, restant v.d. vogeltaart

Op 12 maart liet de merel zich het restant van de vogeltaart nog goed smaken en was er van lente nog geen sprake.

15 maart 2010, koolmees, eindelijk een mooie foto

15 maart vond de koolmees dat er wel eens nieuw voer mocht komen.

17 maart 2010, krokusjes heel mooi

Maar vandaag was het echt genieten, al die kleurtjes zijn zo ontzettend mooi!

17 maart 2010, krokussen wit

Witte krokusjes vind ik zelf altijd prachtig het is haast ongelooflijk dat het zo snel is gegaan.

17 maart 2010, krokussen onder de struiken

Wat is de natuur toch mooi, soms komen de krokussen gewoon door de dode bladeren heen.

17 maart 2010, krokussen bij het Jeltingahuis

J.l. Vrijdag stond er nog niet één krokus en nu massa’s.

17 maart 2010, sneeuwklokjes open rokjes

Overal hebben de sneeuwklokjes hun rokjes aan en lijken op kleine danseresjes.

17 maart 2010, eend, aparte kleuren

Deze eend had zich zelfs verkleed om de lente te vieren! We hebben er heel lang op moeten wachten, maar nu gaat het snel en eindelijk is het echt LENTE!

Geplaatst17 maart 2010 doorAnn McDunn inNatuur

THE MAGDALENE SISTERS   42 comments

Nu overal de misstanden en schandalen van de katholieke kerk naar buiten komen valt ook telkens de naam van de Magdalene Sisters en onder de weekendwens staat de beschrijving van de film die over één van deze tehuizen gaat. Nadat de film in 2002 de Gouden Leeuw van Venetië kreeg kwamen er talrijke protesten van katholieke zijde.  De Osservatore Romano bestempelde de film als een anti-klerikaal pamflet. Het Vaticaan gaf officieel het advies de film niet te gaan bekijken, een aantal vroegere bewoonsters van de Madalenetehuizen stelden echter dat de film niet overeenstemt met de realiteit, maar dat de waarheid in de tehuizen veel erger was dan er in de film te zien is. 
 
 
THE MAGDALENE SISTERS
 
 
Deze film is op ware feiten gebaseerd en speelt zich af in de jaren 60 in Ierland. Regisseur Peter Mullan o.a. bekend van de film "My Name is Joe", “Looking for Eric” e.v.a. heeft honderden interviews gehouden met vrouwen die in de beruchte tuchtscholen/laundry’s gevangen hebben gezeten en die hebben bevestigd dat het script op waarheid berust. De film is mooi opgenomen, welliswaar in Schotland, maar dat doet aan de film niets af. Er worden een aantal bijzonder mooie authentieke Ierse volkssongs ten gehore gebracht en de cast is over het geheel genomen goed. Heel goed acteren Anne-Marie Duff als het verkrachte meisje Margaret Maguire, Nora-Jane Noone als de voor jongens té aantrekkelijke Bernadette Haffi, Dorothy Duffy als het ongehuwde moedertje Rose Dunn (door de nonnen Patricia genoemd), Eileen Walsh als Crispina/Harriet het niet helemaal normale ongehuwde moedertje en Ceraldine McEwan als moeder overste, zuster Bridget van de Magdalene Sisters Laundry, die spreekt met een stem van suiker maar een hart van steen heeft. Ook Peter Mullan speelt een klein rolletje in zijn eigen film als de vader van Una O’Connor (Mary Murray), waarin hij overigens niet zo’n aardig karakter heeft. Ook Pastoor Fitzroy (Daniel Costello) speelt niet zo’n fraaie rol in de film.
 
 
Het verhaal begint op een bruiloft, waar pastoor O’Donally (Sean Mackin) een prachtig Iers volkslied "The Well Below the Valley"zingt en zichzelf begeleid op een soort trommel, het is een grote en vrolijke bruiloft en Margaret Maguire geniet met volle teugen van het feest. Als haar neef Kevin (Sean McDonagh) haar mee wil nemen om haar iets te laten zien, gelooft Margaret hem, maar Kevin heeft andere plannen en verkracht zijn nichtje. Het nieuws verspreid zich al heel snel onder de bruiloftsgasten en inplaats dat Kevin straf krijgt wordt Margaret snel afgevoerd door pastoor O’Donally naar één van de Magdalene Sisters tuchtscholen, haar ouders hebben toestemming gegeven en haar broertje Eamonn die telkens vraagt waar Margaret heen is, is te jong om iets te kunnen inbrengen en er zou ook beslist niet naar hem worden geluisterd.
 
 
Tegelijkertijd wordt Bernadette Haffi daar heengebracht, haar enige fout is dat ze mooi is en wat flirt met de jongens. In een hospitaal ligt Rose Dunn, ze is net bevallen van een zoontje en haar vader en moeder zeggen geen woord meer tegen haar, Rose heeft hen de ergste schande gebracht die er is door zonder vader een kind te krijgen. In haar geval neemt pastoor Doonigan (Laurie Ventry) de nodige stappen, de baby wordt weggenomen bij Rose en ook zij wordt naar de tuchtschool gebracht.
 
 
De drie meisjes krijgen direct na hun aankomst grauwe werkkleding aan en worden onthaald op een preek van zuster Bridget, daarna moeten zij beginnen met keihard werken en gaan een leven tegemoet van tucht, ontering, vernedering en zelfs slaag. Crispina is al aan het leven daar gewend en weet zich staande te houden omdat haar zuster die haar zoontje heeft, af en toe met het jongetje buiten het hek komt zwaaien, dat èn een medaillon van de heilige Christoffer, die zij heeft gekregen voordat ze in de laundry terecht kwam, geven haar de moed dit leven vol te houden. Een oudere vrouw, Katy (Britta Smith), is daar al 40 jaar en is zo gehersenspoeld dat ze als klikspaan fungeert voor de nonnen en priesters. Er zijn veel meer oudere vrouwen, maar de verschillende groepen zien elkaar alleen tijdens de maaltijden en het werk.
 
 
 
Het is schrikbarend dat in de vorige eeuw deze middeleeuwse praktijken nog tot 1996 hebben kunnen voortduren en niet alleen de katholieke kerk was daar voor aansprakelijk maar ook de ouders van de meisjes luisterden te snel naar de pastoors, priester e.d. om hun dochters te laten opnemen voor "hun eigen bestwil". Een voorbeeld is dat Una O’Connor wegloopt omdat ze zo’n heimwee heeft naar haar ouders, zij wordt terug gebracht door haar vader (Peter Mullan) die haar enorm slaat en stompt, terwijl Una alleen maar kan huilen omdat ze naar huis wil. Haar vader schreeuwt haar toe "You’ve got no home. You have no mother. You got no father. You killed us, you slut. You killed us both".
 
 
In de loop der jaren zijn 30.000 meisjes en vrouwen opgesloten geweest in de tuchtscholen van de Magdalene Sisters Laundry’s. In de Laundrettes (wasserettes) werden meisjes en vrouwen gedwongen 364 dagen per jaar te werken. Velen zijn er aan bezweken en velen zijn voor hun hele leven (al dan niet seksueel) zwaar beschadigd door wat ze hebben meegemaakt. In deze film zien we de levens van enkelen van hen, ook degenen die het wel hebben opgered om terug te keren in de maatschappij, maar niemand is meer dezelfde die ze waren voordat ze in de tuchtschool terecht kwamen. Niet bepaald een vrolijke film, maar wel eentje om bij stil te staan en je af te vragen hoe dit mogelijk is geweest. Wat de rol van de kerk is geweest daar hoeft niemand naar te vragen in ieder geval een ontzettend grote rol in de levens van de slachtoffers van deze tirannie en hun familieleden die ook niet beter wisten of bang waren. Die het wel wisten hebben hun handen in onschuld gewassen zoals ze nu nog dagelijks doen. Voor mensen die het nieuws over de wantoestanden van de laatste tijd i.v.m. de schandalen over de katholieke kerk volgen is dit zeker een aanrader, voor mensen die dit nieuws niet volgen overigens ook.
 
 

Geplaatst12 maart 2010 doorAnn McDunn inFilm

Rietsigaren en weekendwens   38 comments

Naar aanleiding van de mooie foto’s van spacevriend Henk Jonkvorst bedacht ik me dat er toch heel wat te vertellen valt over de rietsigaren dus dat ga ik even doen, allereerst………….

00 poekie

Mandy blaft zich een ongeluk maar poes laat zich niet afschrikken en blijft mooi liggen.

De rietsigaar is eigenlijk de bloesem van de lisdodde en tussen mei en september zien we ze overal langs de waterkant staan, wij vinden ze leuk om in vazen te zetten maar er kan nog veel meer gedaan worden met deze nuttige waterplant.

De lisdodde was vroeger voor de mensen een belangrijke plant, hij werd nagenoeg

totaal gebruikt. De wetenschappelijke naam is Typha latifolia. Typha betekent vuur/brand en latifolia staat voor grootbladig. De toorts bond men aan een lange stok, doopte die in olie of was en werd zo gebruikt als fakkel die wel een half uur bleef branden, de pluis van de rijpe rietsigaar kan ook gebruikt worden voor het aanmaken van een vuurtje. De pluizen in de toorts dienden als vulling voor bedden en kussens, bij de indianen in Noord-Amerika werden van het dons luiers en verband voor baby’s gemaakt, de stengels werden gebruikt om pijlen van te maken. Van het grote stevige blad maakte men matten, mandjes om de voorraden in te bewaren en het werd gebruik voor dakbedekking. De mensen gebruikten nooit een heel veld helemaal op, maar zorgden dat ze volgend jaar weer konden oogsten en het was en is leuk speelgoed voor kinderen.

27 sept. 2009, uitgebloeide rietsigaren. Dit is al een oudere foto en eerder geplaatst, maar genoeg pluis voor een indianenbaby luier ;-)))

De wortelstokken bevatten veel zetmeel en zijn zeer voedingrijk, de wortels werden gebakken in een open vuur, de wortelbast zorgde voor bescherming, na ongeveer een kwartier scheurde men de wortels open en de zetmeelrijke vezels werden meteen gegeten. Ook werd van deze wortels meel gemalen wat gebruikt werd om koekjes van te maken. In het voorjaar kunnen de jonge knoppen als een soort asperges worden gegeten. Er zijn veel volksnamen voor de rietsigaar/lisdodde o.a.:

Lampenpoetsers, Doedhamels, doerbol, doerebout, doesbollen, doetebolt, doethamer en in het Duits zijn de volksnamen o.a.: Deutelkolbe, Dudelkolbe, Duttenkolbe en Turitlcholbo, de laatstgenoemde naam is gevonden in een geschrift van de heilige “Hildegard von Bingen” uit de twaalfde eeuw. Altijd makkelijk als er nog eens echt arme tijden komen, dan zijn er voor iedereen altijd nog wel wat rietsigaren te vinden, als we tenminste zo verstandig zijn als onze voor- voorouders en er wel wat laten staan.

Lisdodden en een mooie lucht, maandag 18 augustus 2008

Voor wie geen rietsigaren in de buurt heeft, hier in De Mieden staan er genoeg!

Geplaatst5 maart 2010 doorAnn McDunn inNatuur