Archief voor 13 november 2009

De zwarte walnoot/okkernoot, wie zoekt zal vinden.   36 comments

Nu ik iedere dag twee keer uit wandelen ga met de pitbull, kom ik in straten en wijken waar ik eigenlijk nooit eerder ben geweest en wat is er toch veel wat je dan toch hebt gemist. Eerst even de wekelijkse wens…….
 
 
Buitenpost is een doods dorp wat de hoofdstraat (ahem het winkelcentrum) betreft en nu de enige juwelier ook nog gaat verdwijnen vrees ik dat we op de lange termijn alleen 4 supers overhouden en natuurlijk het Kruidvat, de Readshop zal ook wel blijven omdat het postkantoor er in zit, veel vertier is er dan ook niet, maar wat groen betreft dat is er genoeg en dat is ook heel erg prettig. De drukte kan je opzoeken maar het is wel heerlijk wat je allemaal tegen kunt komen door flinke einden te wandelen, het is zo stil in de straten dat Mandy (Yorkshire terriër en natuurlijk geen pitbull) lustig kan rennen met haar 5 meter looplijn, voor die enkele auto of fiets haal ik de lijn wel in. Op één van onze wandelingen zag ik op het gras allemaal appelvormige, groenkleurige vruchten liggen onder een hoge boom, nu heb ik echt wel heel veel bomen gezien maar deze was me totaal onbekend, met zakken vol met van die vreemde groene dingen ben ik huiswaarts gekeerd om dit nu eens te gaan uitzoeken. Een foto van de boom heb ik meteen gemaakt om het zoeken wat makkelijker te maken, maar dat bleek nog helemaal niet zo eenvoudig.
 
 
De toen nog onbekende boom waar al veel blad af was.
 
 
Een gedeelte van de meegenomen vruchten.
 
Natuurlijk heb ik eerst eens zo’n vrucht opengesneden, maar ook de pit maakte me niets wijzer. Het leek op een perzikpit maar dan veel groter, alle bomenboeken doorgespit, maar niet te vinden. Ik had ook bij twee huizen aangebeld en gevraagd of ze daar ook wisten welke boom het was, nee dus. Na twee dagen het gemeentekantoor gebeld en naar iemand gevraagd van de plantsoendienst, die was er niet want alles is uitbesteed, maar een vriendelijke dame wist wel een man die heel veel verstand van bomen had en die zou mij terugbellen. Na nog een paar dagen een telefoontje, en ja hoor die mijnheer was zelfs zo vriendelijk geweest de gemeentemensen een tak van de boom te laten halen en wat vruchten mee te laten nemen, waarna ook hij op zoek is gegaan. De boom was de Juglans nigra, toen was het een fluitje van een cent zodat ik eindelijk wist welke boom daar nu stond. Inmiddels is de boom kaal en de vruchten liggen nog zwart op het gras, zodat niemand weet wat voor vruchten het zijn. Toch jammer, want na met een hamer 5 keer heel hard te hebben geslagen op deze zwarte walnoot heb ik die kunnen proeven en ik moet zeggen die smaakte best, niet helemaal als de gewone walnoot maar wel smakelijk, de rest van de noten moet ik nog uit de vruchten halen maar ik heb toch echte zwarte walnoten dat is weer eens wat anders dan de gewone.
 
 
De zwarte walnoot voor de hamer er aan te pas kwam.
 

Walnoot (Juglandaceae)

 

De gewone walnoot of okkernoot (Juglans regia) is afkomstig uit Zuid-Europa, Centraal- en Zuidwest-Azië. De boom kan 15 tot 18 meter hoog worden, en meer dan 10 meter breed, met een mooie schermvormige kroon. Een andere notenboom die in Nederland wel voorkomt is de uit Noord-Amerika afkomstige zwarte noot (Juglans nigra). De zwarte noot wordt nog wat hoger, tot 25 meter, en maakt eveneens een brede kroon.

Vanwege de mooie boomvorm en het exotische karakter werden walnoten wel aangeplant bij kastelen en buitenplaatsen. Ook bij boerderijen werden noten geplant: de stof juglandine in het blad wordt door muggen en vliegen niet aantrekkelijk gevonden. Naast de noten zelf is ook het hout van de notenboom van oudsher waardevol. Walnotenhout is buigzaam en sterk. Het heeft vaak prachtige gevlamde nerven in warme bruintinten. Het is daarom geliefd in de meubelindustrie, en wordt vaak als fineer toegepast. Vroeger werd notenhout ook gebruikt voor het maken van siervoorwerpen zoals deurklinken en geweerkolven.
 
 
Foto van internet, maar volgend jaar ben ik er eerder bij!
 
 De zwarte walnoot komt uit het midden/oosten van de USA en in Zuid-Oost Canada. Dit is één van de belangrijkste, waardevolste houtsoorten. De boom kan max. 250 jaar oud worden, groeit het best op zonnige plekken, verdraagt weinig schaduw. Het is een flinke boom van 20-30 m. hoog. De kroon is in bosverband meer langwerpig en afgerond, vrijstaand is hij zeer breed vertakkend. De blaadjes zijn vrij smal en lancetvormig. Het topblaadje ontbreekt soms, of is zeer klein. De bladrand is fijn gezaagd. Vruchten hangen alleen of in bundels van 2-3 noten bije lkaar. De vrucht is bijna kogelrond en 40-50 cm lang en breed. De kern is zeer smakelijk maar de noot zelf is moeilijk te openen, (daar kan ik over mee praten) te wijten aan de dikte van de schaal.
 
 
De bast van de Juglans nigra, als je wat doet moet je het ook goed doen ;-)))
 

Mythologie en en volksgeloof

In de Griekse mythologie is de walnotenboom het symbool van de wijsheid. Karya, de nimf van de Walnoot, wordt door de God Dionysos in een walnootboom veranderd. Kariatiden zijn vrouwenbeelden van notenhout in de vorm van kolommen van de tempel van Arthemis Karyatis.

 

Na de kerstening kreeg de walnoot een slechte naam. Hij wordt een boom van de duivel, van macht en wellust. Wie onder een notenboom in slaap viel, zou ernstig ziek worden.

Aan de andere kant zou de walnoot tegen blikseminslag, koorts, vervloekingen en toverijen beschermen. Men hing notenbladeren in de babywieg om muggen en vliegen te weren. Met het afkooksel van de bladeren streek men het vee in tegen allerlei ongedierte.

Dromen over een notenboom voorspellen ongeluk. De Nederlandse dichter Cats dichtte :"Waag u nimmer in den droom, onder enen notenboom."

 

Wie zoekt zal vinden ik kwam, zag en overwon en wat is dat leuk! Nog even een foto van de vliegenzwam omdat er hier zoveel stonden.
 

Advertentie

Geplaatst13 november 2009 doorAnn McDunn inNatuur