Archief voor 21 augustus 2009

Een stukje HONDENLEVEN in Buitenpost.   49 comments

Nu Mandy aan het eind van deze maand al 5 maanden wordt, is het tijd om eens na te gaan of een Yorkshire terriër wel gelukkig is met haar leven, en is het vrouwtje wel gelukkig met haar huisdier, eerst van ons beiden een weekend wens……..
 
 
Wie aan een huisdier begint zal het weten ook, zelf ben ik daar inmiddels heel goed achter. Nee, we zijn beiden niet altijd gelukkig met elkaar, ik zit hier in de achterkamer en heb net nog even droevig gekeken naar twee stukken breed plakband op het vloerkleed, heb ik dat gedaan omdat het leuk staat, nee helemaal niet, maar daaronder zitten twee gaten die Mandy eigenpotig heeft gemaakt door de draadjes uit te trekken, loop ik naar het voorgedeelte van de kamer dan zie ik een kussen wat toch best heel leuk was, voordat Mandy besloot dat we het niet echt nodig hadden, de rest van wat dit kleine ADHD hondje heeft vernield is reeds opgehaald door de vuilnisophaaldienst. Komt dat omdat het hondje nog maar zo jong is? Welnee, dit hondje maakt graag wat stuk als ze zich verveelt, maar haar eigen popjes etc. laat ze toch maar heel! Wil Mandy op de foto, ook al niet als ze de camera ziet is ze vertrokken, draait met alles wat maar bewegen kan of zoals op de foto hieronder laat ze even zien dat ze lak heeft aan een mooie foto, eerst even met m’n koppie in het zand, haar voor één oog en dan heb jij je zin!
 
 
Mandy sliep in een heel grote doos met een kussen en fleeceplaid er in naast mijn bed, dat is een poosje heel goed gegaan en ’s avonds droeg ik het hondenkind naar boven waar ze na wat gewroet, gepiep en soms gegrom ging slapen om op een mooie tijd wakker te worden. Helaas, op een gegeven moment besloot Mandy dat ze helemaal niet in die doos wilde, ze heeft er goed over nagedacht en sliep een aantal nachten nog maar 4 uur, waarna ze enorm ging jengelen en zo in die doos aan springen was dat die door de hele slaapkamer heen ging. Nu hou ik erg veel van haar, maar met 4 uur slaap per nacht wordt de liefde toch iets minder. Natuurlijk moest ze beneden achter buiten dan ook wel wat doen, wat haar prima lukte maar verder slapen was er niet bij. Gelukkig zijn er geen foto’s van mij waarop ik in nachtpon met een truitje erover op pantoffels buiten sta te wachten tot het kind klaar is, wat overigens nog best lang kon duren. Na drie nachten was ik heel erg moe en besloot dat Mandy ’s nacht maar in haar bench moest slapen, natuurlijk kreeg ik medelijden en vroeg vertwijfeld aan haar "wat wil je Mandy, mee naar boven of in je bench?" wie schetst mijn verbazing toen ze snel in haar bench sprong en heerlijk ging liggen? Kunnen dieren je dan toch verstaan, soms lijkt het er in ieder geval wel op!
 
 
Wel een stok, geen ondertandjes.
 
Naast vele andere dingen schrijf ik ook nog veel, dus staat er aan de zijkant van de bank een tafeltje waarop allerlei dingen leggen die ik zo kan pakken, waaronder allerlei pennen en ballpoints, vorige week zag ik een aantal pennen op de grond waar al aardig wat op gekauwd was, daar was ik dus helemaal niet blij mee, Mandy wel heel erg blij zelfs, vrouwtje gooide twee van die nare dingen weg dus aha dat hebben we gewonnen. De tweede keer kreeg ze een paar tikken op haar billen, niet te hard want zoveel zit er niet maar het heeft wel geholpen. Toen ik ’s avonds bij het tafeltje kwam had ze geen pennen gejat maar een groot cadeau neergelegd, haar lievelingspopje op een brief die ik al ter afdekking had neergelegd maar dat niet had geholpen.
 
 
Een beetje groezelig maar wel lief van Mandy, het popje ligt er nog!
 
Mandy heeft inmiddels een eigen ritme en daar heb ik me maar aan te houden, 12 uur journaal kijken mag maar daarna moeten we direct naar het veld, want een kind wil ook wel eens rennen, ik gooi met ballen en stokken, sjok zelfs in de hitte een kwartier lang over het speelveld en neem mee wat Mandy dan kwijt raakt, daar is niets mis mee wat erin gaat komt eruit. Als het zoals gister en eergister echt heel warm is gaat de kleine dame uitgebreid liggen zonnebaden terwijl ik sta te zweten en wacht omdat het diertje toch wat moet. Naar huis gaan is een optie, want ze weet de weg en past goed op auto’s, maar ja zonder vrouwtje is het wel erg saai!
 
 
Vrouwtje kan wel even wachten, ik lig lekker te zonnebaden.
 
Dat de foto’s niet geweldig zijn weet ik, maar zoals gezegd het is gewoon treffen als ik een foto kan maken. Samen zijn we inmiddels om shampoo, klittenspray en een geurtje gegaan en gelukkig kon AnneMarie die Oudduitse Herders fokt haar nageltjes knippen, niet dat ze het voelde maar een paar gillen moest kunnen, altijd goed voor een snoepje! Nu is Mandy aan het wisselen en vindt het helemaal niet leuk als ik in een lach schiet als ik dat bekkie zie. Ze is dan zwaar beledigd en gaat met haar koppetje tussen haar pootjes liggen te griepen. Voordat iemand op het idee komt dat we geen plezier met elkaar hebben, dat is wel zo. Samen gaan we boodschappen doen, wat Mandy erg leuk vindt omdat ze daarna een half biefstukje tartaar krijgt, samen zijn we al een paar maal naar De Kruidhof geweest en dat vinden we alle twee ook leuk, Mandy snuift bij alle kruiden langs en ziet er dan echt gelukkig uit, heeft ze natuurlijk van mij! Kortom, we doen heel veel samen. Om even te laten zien dat Mandy echt niet op de foto wil hieronder een foto die natuurlijk weer mislukt omdat ze als een haas was verdwenen.
 
 
Duiken ze doet het weer!
 
Als ik zit te lezen kruipt Mandy lekker naast me of onder m’n opgetrokken knieën, en gaat het haar vervelen dan duikt ze op het boek en begint me heftig likjes te geven of dat uit liefde is laat ik in het midden. Mandy heeft ook een vreemde manier van eten, ze gaat pas haar brokjes eten als ze een beetje van mijn eten heeft gehad, aangezien ik pas om een uur of 7 eet, eet Mandy dus ’s avonds pas. Het maakt overigens niets uit wat ze krijgt, een stukje fruit, een likje vla, een stukje tomaat, meestal als ik iets eet wat ze niet mag hebben leg ik maar een paar stukjes brood op m’n bord, ook goed! Net doen alsof ik eet helpt niet, dat heeft ze toch in de smiezen dus het moet zo maar. Jullie zijn weer helemaal bij wat Mandy betreft en haar hondenleven is nu pas goed begonnen, we houden veel van elkaar maar soms…….heel soms……… het is een bijzonder kind en dat is ‘t.
 
 
Keurig wachten tot moeder zegt "kom maar", want al is Sanne nu nog zo lief het vrouwtje wil ik niet missen.
 
In het logje hieronder werd de vraag gesteld wat Henk Jonkvorst toch deed vlak voor het noodweer tot z’n middel in het water, sorry Henk maar ik moet nu wel laten zien wat je deed! Iedere visser zal jaloers op je zijn.
 
 
 
Een broekje in de branding, kijk kijk daar drijft het heen. En midden in het water staat een radeloze man!

Geplaatst21 augustus 2009 doorAnn McDunn inYorkshire Terriër, Mandy