Archief voor 21 januari 2009

Wintermemorie 1965   40 comments

00FakkelvanNicky.gif picture by AnnMcDunn1941
De fakkel heb ik eerst overgenomen van Nicky en nu van Girl.
 
Het was in 1965 dat ik vanuit Leeuwarden naar Buitenpost vertrok, Geert had een huis gekocht! De villa kostte in die tijd f 6000,– en was uiteraard van weinig gemakken voorzien, geen keuken, die is tijdens de verhuizing gemaakt door een kennis die een beetje timmeren kon van een stukje van de stal, geen waterleiding er waren twee putten, dus wassen op de hand, geen gas, koken op petroleumstellen, ook overigens geen afvoer het water liep vanuit de gootsteen in emmers onder het aanrechtje en moesten telkens geleegd worden, ons zelf wassen deden we met een teil, maar we hadden wel elektriciteit dus licht in het duister van de Rohelsterweg waar in die tijd nog maar heel weinig lantaarns stonden. We hadden een kamer van 4 bij 5 mtr. waarin twee bedsteden, één slaapkamer, een kleine van sinaasappelkistenhout gemaakt slaapkamertje boven op de hooizolder en een keldertje, de stal en de hooischuur waren flink aan de maat maar daar had ik niet zoveel aan, wel aan het schilderwerk in het woongedeelte want alles was donkergroen en donkerrood geschilderd en hoezo centrale verwarming? Een kolenhaard maar die hoefde nog niet aan, hoe heerlijk is het landleven!
 
Villa Postma, Rohelsterweg 6, Buitenpost.
 
In november 1965 viel plotseling de winter in met heel veel sneeuw, behoorlijk strenge vorst en een koude noordoostenwind, door de wind was er in de gang ook een laagje sneeuw gekomen en ik gehuld in dikke jas en hoofddoek besloot eerst de sneeuw daar maar eens op te ruimen. Geert was naar het vee toe en had het daar druk mee en ik groentje dat ik was, pakte vlijtig de stofzuiger en begon de sneeuw uit de gang weg te zuigen, foutje gemaakt daar kon de stofzuiger toch echt niet tegen en gaf de geest. Toen ik water had voor koffie die nog klaargemaakt werd in een oude perculatorpot merkte ik tot mijn schrik dat de petroleum bijna op was, gelukkig kwam er een kennis op zijn brommertje en die is dwars door de weilanden naar het dorp gereden en kwam terug met een zak kolen en een volle petroleumkan zodat we er weer even tegen konden. En het bleef maar sneeuwen, zodat er oplaatst zo’n twee meter hoge sneeuwduinen lagen en ik in het kamertje tegen de sneeuw aankeek, dit was niet bepaald wat ik van het leven buiten de stad had verwacht, denkende aan bloemetjes, lammetjes en de heerlijke frisse buitenlucht. Inmiddels was ik wel gewend aan kou, want de kolenhaard was toch niet zo’n succes aangezien het om een uur of 12 in de middag pas wat warm werd en dan alleen in de kamer. Geert werkte de natuur niet tegen zoals hij altijd zei en dat deed hij nu ook niet, alleen het vee daar zorgde hij prima voor en voor sneeuwruimer was ik ook al niet in de wieg gelegd, zodat de sneeuw er prachtig uit zag maar van mij beslist niet zo nodig hoefde.
 
 
Ann Rohelsterweg 6, Buitenpost, ik had wel mijn boekenkast mee.                  Mijn grootmoeder Opie met zoon Geert haar vogeltje, Rohelsterweg 6
 
Vrijdag in de middag kwam Geert thuis van de veemarkt met gekochte nuchtere kalveren die nog naar een boer gebracht moesten worden, hij had een oude volkswagenbus en had zwager Harm al van huis gehaald en zo zijn we met z’n drietjes met de kalveren achter in de bus in het stro op weg gegaan, telkens moesten Geert, Harm en ik eruit om de bus uit de sneeuw te graven omdat die vastliep in de sneeuw, het klinkt niet leuk maar we hebben de lol erin gehouden al waren we wel erg blij dat we weer thuis waren, de kachel had ons verlaten en was uitgegaan maar het bed was warm door een elektrische deken die ik met mijn vooruitziende blik toch maar had gekocht. Ik zal maar niet vertellen wat ik uit angst allemaal in het keldertje had staan.
 
 
Uitzicht zoals het er bij ons was                                             En zo lag onze villa er wel bij
 
De volgende dag op zaterdag dus, kwam Geert lopend uit de Mieden met de mededeling dat iedereen mee moest want de schapen waren ingesneeuwd en moesten natuurlijk direkt uitgegraven worden, dus maar weer de nodige hulptroepen in het leven geroepen en met z’n allen naar de Mieden, er lagen veel bulten sneeuw en sneeuwduinen en jawel hoor na wat speurwerk vonden we hier en daar wat schapen. Die dieren vonden het helemaal niet erg en lagen dicht op elkaar onder de sneeuw, wat ik als stadmens dan ook helemaal niet begreep dat ze bleven liggen. Toen we moe en koud thuis kwamen was de haard wederom stilletjes uitgegaan, het was dus een echt zuinige haard, dat wel! Harm was toen nog thuis bij Heit en Mem en stelde voor daar maar heen te gaan, het was daar warm en Mem had vast nog wel wat te eten (de bruinenbonensoep stond altijd, ook al op een petroleumtoestel, klaar voor hongerige familieleden). Inmiddels was het al bijna donker, maar met de moed der wanhoop gingen we wederom op pad, het was niet zo ver naar het dorp met de bus, wel dus! Halverwege bleef de bus weer steken in de sneeuw en we kregen dat ellendige ding ook niet meer vrij, Geert zou in de bus blijven zitten totdat wij terug kwamen met hulp en een tractor, Harm en ik gingen lopend verder en ik had maar één gedachte HOE WORD IK OOIT WEER WARM! Na een poos door de hoge sneeuw te hebben geworsteld ben ik gevallen en oh boy wat was dat heerlijk om in die sneeuw te liggen uit de stormachtige wind. Harm heeft me overeind gesjord en zeer kortaf gezegd dat ik moest blijven lopen, hij moest wel kortaf zijn want ik wilde eigenlijk niet meer overeind komen, ik ben toen maar weer gaan worstelen (nadeel van 1.65 mtr.) maar de schapen kon ik ineens heel goed begrijpen. De koude periode heeft nog een poosje aangehouden en toen kregen we gelukkig een kwakkelwinter, maar ijs- en sneeuwpret heb ik daarna nooit meer gehad. In die periode heb ik een hekel aan de winter gekregen en ik denk dat iedereen dat zou hebben gekregen na zo’n winterperiode. Wel heb ik er veel van geleerd en kan nog best een paar stappen terug, dit soort wintermemories hebben ook hun voordeel!
 
Jammer dat ik toen geen foto’tjes heb kunnen maken, maar met een klein beetje fantasie kan iedereen er zich wel wat bij indenken.
 
00FakkelvanNicky.gif picture by AnnMcDunn1941
De fakkel wordt overgenomen door Els.
 

Geplaatst21 januari 2009 doorAnn McDunn inNatuur