Archief voor oktober 2008

Aqua Zoo Friesland, weekend en Samhain/Halloween   28 comments

Vorge week vrijdagavond om 8 uur belde zoonlief om te zeggen dat ik de volgende dag meeging naar Burger’s Zoo in Arnhem, zoon zelf moest invallen en had daar een veiling. Soms hebben mannen toch het idee dat vrouwen maar even net als zij zich aankleden en kunnen vertrekken, heren dat is toch echt niet zo, vrouwen willen toch netjes gekleed, moeten hun tas inpakken want je weet maar nooit, mobieltje opladen voor het geval dat, haar wassen omdat het toch beter staat en niet te vergeten de accu van de camera opladen. Want tja in Burger’s Zoo moeten er natuurlijk tal van foto’s gemaakt worden, zoon kennende zat ik dan ook zaterdag kant en klaar toen hij voor kwam rijden en we zijn meteen vertrokken richting Arnhem, onderweg belde zoon toch maar even voor alle zekerheid naar Burger’s Zoo om te vragen dat ze er van op de hoogte waren dat hij inviel en wat bleek, de veiling was pas op 8 en 9 november, ik voelde dan ook de foto sessie van alle mooie dieren in mijn schoenen zakken, maar niet getreurd zoon weet er altijd wel wat van te maken, allereerst nu toch……

ANN

We waren een paar kilometer voor Leeuwarden toen zoon bedacht dat hij wel even een paar mensen kon opzoeken en aangezien ik nog nooit in Aqua Zoo Friesland was geweest leek het hem leuk dat ik daar dan maar even foto’s ging nemen, we hebben koffie gedronken en zijn ieder een kant op gegaan. Ik moet zeggen dat Aqua Zoo Friesland mij erg tegenviel, maar dat is persoonlijk het is net allemaal té netjes en té georganiseerd aangelegd laten we zeggen een beetje klinisch en ik hou toch echt meer van wat wilde natuur, maar afijn in Amsterdam zeiden ze altijd er zijn twee soorten vogels, sijsies en drijfsijsies en die waren er genoeg, maar wat je dan leuk vind als diersoorten die zaten allemaal achter dik glas dus niet bepaald makkelijk om er een foto van te maken. Het eerste wat mijn ogen zagen was bovenstaande ooievaar tegen een stralend blauwe lucht, het begin was er. Het dier wist ook niet dat er een foto van hem/haar gemaakt werd dus trok de lange hals in wat later wel weer goedgemaakt werd door soortgenoten. Al lopend over keurige paden ben ik zoveel mogelijk over hekjes geklommen en mezelf door enig struikgewas geworsteld om toch wat leuke vogelfoto’s te maken, mijn rug zei wel nee maar de nodige adrenaline zorgt er in zo’n geval wel voor dat ik toch baas wil blijven over dat eind wervels en hoe het daarna zou voelen ach alles went. Allereerst maar even gekeken bij de Zuid-Amerikaanse zeeberen die ik dan wel weer leuk vond en die tenminste nog net niet achter een glazen wand waren ondergebracht.

Zuid-Amerikaanse zeeberen de middelste zit te brullen. Aqua Zoo Friesland, 25 okt. 2008  Er kwam zowaar nog net een gewone zeehond aanzwemmen wat de middelste zeebeer waarschijnlijk niet leuk vond want die zette het op een brullen en ik moet zeggen ik heb wel eens aangenamer geluiden gehoord. Oordopjes had ik niet bij me, dus na nog een poosje gekeken te hebben waarbij het bleek dat dit soort dieren graag lui in de zon liggen ben ik verder gegaan op wat daar de Nature Trail heet, hieronder een paar soorten vogels die ik zo tegenkwam.

Grijze kroon kraan,  Aqua Zoo Friesland, 25 okt. 2008

Mandarijneend, Aqua Zoo Friesland, 25 okt. 2008 En wie ben jij nu weer, Ekstergans, Aqua Zoo Friesland, 25 okt. 2008

Wat een prachtige kleuren hebben die mandarijneenden toch en dit is dus een echte drijfsijs evenals de vele andere waterbewoners waren ze allemaal heel rustig maar bleven voor mij toch wat teveel in het midden van de vijvers behalve een nieuwsgierige Ekstergans die me van dichtbij wilde zien, niet dat er voor dat dier veel te zien was maar die kwam tenminste eindelijk eens wat dichterbij. De rest van de foto’s doe ik wel in een album want dat ik nu zoveel op heb met al die geringde pingvogels, nou nee dus! Verdwalen zit er echt niet in dus toen zoon Geert weer terug was gekomen en toch even een snelle wandeling door Aqua Zoo had gemaakt zijn we maar verderop gegaan. We zijn door allerlei leuke dorpjes gereden en kwamen tenslotte bij Stania State waar we onze dorst hebben gelest met een kop koffie plus een amaretto en ieder een wagenwiel van een pannekoek hebben verorberd, aldus gesterkt zijn we teruggekeerd naar Buitenpost. Het was intussen aardig fris geworden en hier was het lekker warm, het was toch weer een leuke middag waarin moeder en zoon helemaal weer bijgepraat zijn en toch weer leuke dingen hebben gezien. Stania State ooit ook nog bewoond door de van Hanrinxma thoe Slooten’s is nu een restaurant en het is weer een prachtige State uit het oude Friesland, waar toch wel heel veel mooie Staten en Stinzen zijn.

Stania State, Oenkerk, 25 okt. 2008

Over de oude brug naar Stania State, Oenkerk, 25 okt. 2008

Tot slot wil ik toch nog even wat rechtzetten wat betreft mijn vorige logje over geesten, daar had ik het onder de afbeeldingen over geesten op de spaces en heb daar wat privé berichtjes over gehad, maar het onderste gedeelte ging dus niet over geesten, maar over menselijke plaaggeesten die het nodig vinden om andermans computers te hacken en foto’s of berichten weg te halen. Dus niemand hoeft meer ongerust te zijn er zijn geen échte geesten bij betrokken het verhaaltje was een waarschuwing in de verpakking van een geesten verhaaltje en er zullen heus geen in het wit geklede gestalten uit het toetsenbord komen. Oudejaarsavond vieren doe ik dit jaar niet en daarom heb ik nu maar een Samhain/Halloween tafeltje ingericht, de kaarsjes staan ervoor mooi te branden en ik gedenk nu iedereen die overleden zijn, ziek zijn, pijn hebben of erg eenzaam zijn. De kaarsjes branden voor iedereen die ik ken en heb gekend en dat heeft niets te maken met spoken of hoe het Halloween feest heden gevierd wordt met enge toestanden en raar grijnzende pompoenen, herdenken en afscheid nemen van het seizoen waar we allemaal zo van hebben genoten. Allemaal een HAPPY SAMHAIN en dat we weer een vruchtbare lente, zomer en herfst mogen krijgen na de winter die er nu toch echt zit aan te komen.

Samhaine Eve

Mochten er hier vrienden en vriendinnen zijn die ook de heksenspace bezoeken en denken dat ik nu in Schotland ben, dat is natuurlijk ook zo maar ik heb me even naar een internetcafé laten brengen voordat de echte feestelijkheden losbarsten om toch ook hier mijn verhaaltje te vertellen, de kaarsjes blijven gewoon branden en als ik terugkom zie ik wel of ze gewoon op zijn of dat het huis er niet meer staat, ik neem aan dat de buren dan de brandweer wel hebben gebeld en ik verhuis dan wel tijdelijk naar Anastacia waar ik vast welkom ben totdat ik weer een huurhut heb.

Geplaatst31 oktober 2008 doorAnn McDunn inGeen categorie

Geesten op de Spaces?   25 comments

Bestaan geesten? Ik ga niet vertellen waar ik zelf in geloof of heb meegemaakt niet omdat ik bang ben voor andersdenkenden, maar gewoon omdat je dat nu eenmaal niet makkelijk kunt uitleggen, alhoewel een spookverhaaltje wat écht gebeurd is natuurlijk nooit weg is. We woonden in Leeuwarden en ik had daar een eigen flink grote kamer voor die tijd, Edward was nog thuis mijn grootmoeder leefde nog, we hadden een kostganger en dan waren er nog mijn moeder en haar toenmalige vriend/man die tijdelijk bij mijn grootmoeder waren ingetrokken. We zaten met z’n allen in de achterkamer toen we een enorm glasgerinkel hoorden, Roel de vriend van mijn moeder rende naar buiten om een event. onverlaat in z’n kladden te grijpen en de rest van het gezelschap ging als de bliksem naar de voorkamer het was daar een enorme ravage van gebroken glas vlak voor de ramen, maar de ramen zaten er nog in. Kijk als je nergens in gelooft zal het zelfs moeilijk te verklaren zijn, dus vlekken van een camera of een opname waren het niet en daar is nog veel meer gebeurd. Gelukkig ben ik wel zo nuchter dat ik overal eerst een verklaring voor ga zoeken, maar sommige dingen zijn nu eenmaal onverklaarbaar. Als je dus in een van onderstaande huizen of hutjes woont is het op zich al eng en dan zien mensen altijd meer dan dat er is.
 
00 Geesten 00 geesten 2
 
Oude volken hebben altijd in geesten geloofd, en zelfs in de bijbel bezoekt Saul het medium van Endor en laat de geest van Samuel oproepen en ook de Papoea’s hadden riten om zich te beschermen tegen boze geesten en welk volk eigenlijk niet? Ieder zijn/haar mening en ik ben de laatste die zal zeggen je moet er in geloven en toch zullen velen onder ons weten dat er meer is dan dit aardse bestaan.
 
00 Papoea rite 00 Saul en Samuel
 
Waarschijnlijk zit menigeen zich nu af te vragen waarom ik dit aankaart, wel ik geloof namelijk dat wij te maken hebben met Space geesten rare ongrijpbare wezens die zichzelf manifesteren in je vriendenkring zonder daarvoor een uitnodiging te hebben gekregen of zelf gevraagd hebben om space vriend/vriendin te worden, het zijn beslist plaaggeesten want ook reacties verdwijnen op onverklaarbare wijze. Niet dat die aanstootgevend zijn, welnee allesbehalve maar het gebeurt wél. We kunnen er niets aan doen en verklaringen zijn alleen maar gebaseerd op vermoedens en bewijzen kunnen we niets. En waar gebeurt dit dan, juist hier bij ons op de spaces en space is ruimte dus ik kan er geen andere verklaring voor vinden dan dat er heel vervelende plaaggeesten zijn die ons arme en goedwillende spacers het leven zuur willen maken. Ook kunnen de privé berichten gelezen worden en dat is dus helemaal vervelend. Wat we kunnen doen om dit te voorkomen? Lieve space vrienden en vriendinnen schrijf géén privé zaken meer in een privé berichtje en laten we ons met z’n allen hoeden voor valse geesten die ons space plezier willen verpesten! Hier gaat het dus allemaal om en hoe krijg je aandacht voor dit soort vervelende toestanden, ach je begint gewoon over geesten en dat wordt door zowel mede- als tegenstanders wel gelezen.
 
 

Geplaatst27 oktober 2008 doorAnn McDunn inSpace vrienden en vriendinnen

Herfst met prachtige kleuren en alweer weekend.   24 comments

Deze werkweek zit er weer op voor vele Nederlanders en het weer was best mooi, nu niet maar goed er komen nog wel een paar mooie dagen en die moeten we dan maar snel pakken, zoveel mogelijk naar buiten want we kunnen nog lang genoeg binnen zitten. Was het vorige week niet bepaald één van mijn beste weken, deze week mocht ik niet mopperen, dat mag natuurlijk nooit maar Nederlanders zijn van huis uit altijd aan het mopperen. Mijn rug zit er nog en dat is dus maar een geluk, alleen bukken en sjouwen geeft nog moeilijkheden en ook dat gaat weer over. Met mijn oud buurvrouwtje Jellie ben ik maar weer naar Fogelsangh State geweest omdat zij het nog nooit had gezien, ik moet zeggen het was toch nog weer mooi en ik had niet eens alles gezien. Daarna hebben we een boswandeling gemaakt in het Veenkloosterbos en daar heb ik echt van genoten, de geur, het gouden bladerentapijt wat lekkerder loopt dan de beste vloerbedekking, de kleuren en de volmaakte rust, maar allereerst…

ANN

Het was ’s morgens niet zo mooi en af en toe was er een licht regenbuitje, maar hupsakee we geven nergens om dus dat beetje regen kan er wel bij, toen we eenmaal in het Veenkloosterbos waren brak de zon door, ach wat hou ik toch veel van die koperen ploert zoals de oud kolonialen de zon noemden, af en toe even bewolkt maar wie krijgt de zon eronder? Gelukkig helemaal niemand, want zonder zon is er geen leven op aarde mogelijk. Had ik een poosje last gehad van paddestoelenmoeheid het is weer helemaal over want ik heb toch weer een paar foto’s gemaakt van die kleine wondertjes met of zonder steel, zo zag ik een stuk hout met mos en paddestoelen en tja het geheel vond ik dus bijzonder mooi, langzaam naar beneden gezakt inplaats van plof naar beneden of buk diep en ik moet zeggen dat gaat ook best goed, het is gewoon even wennen.

Zwammetjes als kunstwerk van de natuur, 21 okt. 2008

Ook de hertenkamp, die echt flink groot is hebben we nog even aangedaan en verdorie wéér brood vergeten, niet dat de hertjes tekort komen maar ze verwachten toch minstens een traktie voor het poseren en dat heeft onderstaande beslist verdiend, al was ze nog aan het eten.

Hertje dichtbij, Veenkloosterbos 21 okt. 2008 Het was heerlijk wandelen al stel ik ieders geduld aardig op de proef omdat er zo nodig weer een foto gemaakt moet worden, maar ook dat is fijn nog eens even terugkijken naar die uren die zo heerlijk waren dat je alles en iedereen vergat. Zelfs de blauwe en vooral prettige enveloppen van de belasting zijn dan even vergeten, van die lui kom je echt nooit af! Nu kreeg ik weer een lekkere grote envelop, aangifte voor de successierechten, erg leuk als er geen waarde is, maar ja daar vinden ze wel wat op zelfs boeken en kleine dingen moeten opgegeven worden want daar moeten wel successierechten over betaald worden, hoezo (?) Jammer voor de belastingdienst dat er écht helemaal niets van waarde is maar de inboedel moet in zijn geheel getaxeerd worden, kijk en daar word ik nu moe van al dat gehannes over een nalatenschap die totaal niets waard is en waar ik zelf hard voor heb gewerkt. Was ik maar zo’n prachtig hertje en kon ik maar altijd in zo’n geweldig bos wonen waar de kleuren mooier zijn dan op welk schilderij dan ook.

Schilderpalet van de natuur, Fogelsangh State 21 okt. 2008 Herfsttinten, Veenklooster bos 21 okt. 2008 Zelfs het water is niet meer te zien, ook dat is een tapijt van eendenkroos geworden. Als je heel stil blijft staan hoor je kleine vogelgeluiden, het vallen van de eikels en het geritsel van de gevallen bladeren als er een diertje zich verplaatst en alles klinkt dan mooier dan de mooiste symfonie. Er wordt heel veel gepraat over liefde, maar liefde kan je ook in je eentje beleven, daar heb je geen mens voor nodig de liefde voor de natuur doet geen pijn en een echt afscheid nemen is er niet, want je weet zeker dat dit weer terugkomt seizoen na seizoen, is er een liefde die zo onvoorwaardelijk is als die voor de natuur? Zelf denk ik van niet.

Prachtige tinten met de zon erbij, Veenkloosterbos 21 okt. 2008 Na een paar uur wandelen en in het theehuis, wat vroeger een gastenverblijf was van Fogelsangh State, nog even een kop thee te hebben gedronken en een stuk droge koek te hebben genuttigd, wat overigens na zo’n wandeling smaakt als honing zijn we huiswaarts gegaan. Er was net weer een buitje gevallen en de oostindische kers die dapper door blijft bloeien zag er zo mooi uit dat ik daar ook nog maar een foto van heb gemaakt.

Oostindische kers na een bui 21 okt. 2008jpg

Geplaatst24 oktober 2008 doorAnn McDunn inGeen categorie

KELTEN, SAMHAIN, HALLOWEEN, ALLERHEILIGEN EN ALLERZIELEN.   27 comments

00 Celtic art

Samhain (in het Schots-Gaelisch: Samhuinn wat letterlijk betekentde zomer het einde”, was het winterseizoen van de oude Kelten. De Kelten verdeelde het jaar in vier kwartalen en wel Samhain (winter), Imbolc (voorjaar), Beltane (zomer) en Lughnasadh (najaar). Samhain Eve, in het Iers Oidhche Shamhna was het belangrijkste, meest magische en krachtigste moment van de Keltische kalender, er zijn vele namen voor Samhain omdat er veel verschillende uitspraken waren bij de landen waar de Kelten woonden of de stammen waartoe zij behoorden. Met de opkomst van het Christendom werd Samhain ook Halloween, Hallowmas of All Saints Day genoemd.

00 Keltisch huis in de winter

De bakermat van Samhain vond zo’n 2000 jaar geleden plaats bij de Kelten, meer specifiek bij de oude druïden, die leefden in wat nu Engeland, Frankrijk, Schotland en Wales wordt genoemd. Voor de Kelten was het op 31 oktober de laatste oogstdag en daarbij moet vooral gedacht worden aan zaden, noten, de laatste appels en de laatste knolgewassen. Alles moest binnen zijn voordat de vorst inviel, de maand van Samhain was ook de tijd van de slacht, de hammen werden opgehangen en worst werd gemaakt want als er niet genoeg voorraden waren om de winter door te komen, brak er een zeer moeilijke en harde tijd aan.

00 Celtic Warrior CuChulainn 00 Celtic hunter

Samhain markeerde een van de twee grote poorten van het Keltische jaar tussen licht en het donker. Er werd van uitgegaan dat in de donkere stilte een fluistering was van een nieuw begin o.a. het roeren van de zaden onder de grond. De Kelten kenden veel natuurmythen en hun religieus streven was vooral gericht op een vreedzaam samenleven met de natuur. Daarmee hing het geloof aan lokale goden, godinnen, landgeesten, elfen, dwergen, heilige bronnen, bomen en stenen nauw samen.

00 Keltische objecten

De herders haalden hun runderen en schapen op uit de heuvels en weilanden om ze naar een stabiele en veilige plek te brengen, turf en hout werden in grote hoeveelheden opgestapeld en wat er eventueel nog overbleef aan bessen e.d. was voor de goden en godinnen als offerande en dank voor alles wat zij hadden laten groeien en bloeien. Toch moet het ondanks de drukte een vrolijke tijd zijn geweest er was sprake van een grote gezinshereniging waarin alle leden van het huishouden samen bakten, vlees gingen zouten en alle hierboven genoemde zaken met elkaar deden. De maand oktober was ook de maand van de jacht, waarbij de Kelten naar alle waarschijnlijkheid hertengeweien hebben gedragen.

00 Celtic forest

ALL HALLOW’S EVE:

In de nacht van 31 oktober op 1 november geloofden de Kelten dat  deze bijzonder nacht het onderscheid tussen de werelden van de levenden en de doden vervaagde. Gedurende deze nacht zouden daarom de zielen van doden uit het dodenrijk (en de zielen die nog geboren moesten worden) de wereld van de mensen komen bezoeken. Die zochten dan het huis op waar zij gewoond hadden. De huidige bewoners zetten lantaarns van uitgeholde knollen met kaarsen erin om de zielen van de dode verwanten de weg te wijzen. Ook legden ze fruit, noten en andere lekkernijen en zette dranken neer voor de dode zielen. Echter, ook duivels en andere kwade geesten uit het dodenrijk konden op dat moment de wereld bezoeken. De Kelten zetten daarom maskers met afzichtelijke koppen op om de geesten af te schrikken. Ook hoopten de Kelten dat de geesten dachten dat ze nog steeds in het dodenrijk waren.

00 In huis bij de Kelten Er werden grote vuren opnieuw aangestoken na de grootste vergadering van de Kelten het “Feest van Tara”, waarvoor alle vuren gedoofd dienden te worden, de vergadering was gericht op de koninklijke zetel van de Hoge Koning als het hart van de heilige grond, het punt van de bevruchting voor het nieuwe jaar. De as van de vuren werd op 1 november uitgestrooid over de akkers om deze vruchtbaar te maken. Op All Hallow’s Eve werden er ook veel offers gebracht aan de goden en natuurgeesten.

00 het offer 00 het vuur

00 The Hill of Tara   De Kelten geloofden niet alleen dat de deuren van het dodenrijk op een kier werd gezet, maar ook die van het Elfenrijk. Daarom werd er niet alleen eten en drinken voor de overledenen voor de deur gezet, maar ook voor de elfen en andere natuurgeesten. Hierdoor hoopte men dat ze als dank hun plagerijen van o.a. het verzuren van de melk achterwege zouden laten. De Kelten waren er van overtuigd dat elfen tijdens Samhain steekspelen organiseerden. Als bewijs hiervan vond men de volgende ochtend plasjes elfenbloed op de rotsen. Dit was eigenlijk geen bloed, maar het was een soort mos dat na de eerste vorst rood kleurde, als het dooide liet dit een rode vloeistof los die men aanzag voor elfenbloed.

00 jaarwiel 00 Keltisch beeld

HALLOWEEN EN ALLERZIELEN:

Toen het Christendom een aanvang nam was er een hevig verzet tegen het vieren van Samhain door de kerk, omdat het immers een heidense gebeurtenis was. Samhain was echter zo ingeburgerd dat het niet uit te roeien was door de kerk en nog steeds zijn er talloze mensen die wel Samhain vieren. Volgens verschillende bronnen werd Samhain in 998 door de abt van Cluny gekerstend en kreeg toen de naam van Allerheiligen. Andere bronnen daarentegen beweren dat paus Gregorius IV het feest Allerheiligen reeds in 835 heeft ingevoerd. De kerken moesten hun pogingen staken en noemden Samhain voortaan Halloween en besloot Allerzielen voortaan op 2 november te houden.

00 Allerheiligen en Allerzielen00 Allerheiligen celtic

Halloween heeft een rijke geschiedenis die tot ver in het verleden reikt en is daarmee één van de oudste nog bestaande feestdagen. Halloween is een combinatie van drie feestelijkheden: het Keltische “Samhain”, het Romeinse “Pompona” en het Christelijke “Allerheiligen en Allerzielen”. Engelstalige emigranten, met name in de tweede helft van de 19e eeuw de Ieren, verre nazaten van de Kelten, brachten het feest naar de Verenigde Staten. Daar heeft het de vorm aangenomen zoals we die nu kennen, met als voornaamste symbool de grijnzende pompoen.

00 halloween 300 happy halloween

 

Geplaatst21 oktober 2008 doorAnn McDunn inHalloween

De gemeente Achtkarspelen, weekend 18/19 okt. 2008 en de vogeltjes komen terug.   21 comments

Allereerst wil ik natuurlijk het weekend inluiden met…

ANN

Deze week was iets minder prettig omdat ik gigantisch door mijn rug ben gegaan, gelukkig kan ik nu haast weer bukken dus het ergste leed is geleden, maar dat is allemaal de schuld van de gemeente hier! Wij woonden en ik woon nu nog maar alleen, al meer dan 36 jaar hier aan dit streekje huizen, toen wij hier kwamen vormden we nog een gezin maar in 36 jaar kan er heel wat gebeuren. Voor ons huis was een strook modder met een aantal miezerige roosjes die ik in mijn oneindige onwijsheid keurig heb bijgehouden en zelfs toen de gemeente geen geld meer had voor het onderhoud ben ik dat blijven doen en we hebben andere rozen geplant. (toen ook nog zo groen als gras de verkeerde). Door waarschijnlijk een fout van de woningbouwvereniging hadden we echter geen trottoir, oplaatst hield iedereen dan ook op met het verzorgen van de slechte soort rozen en gingen over tot het uitbreiden van hun eigen tuin tot aan de weg, of legden er zoals wij er een stoepje in zodat je eindelijk niet in de modder terecht kwam als je uit een auto stapte. Na ongeveer 15 jaar ontvingen wij vorig jaar een brief waarin stond dat wij deze grond weer moesten afstaan aan de eigenaar dus de gemeente, wat doet een ouder geworden echtpaar dan, natuurlijk je teken dat je het vrijwillig afstaat aan de rechtmatige eigenaar want een proces voeren is wat moeilijk als je man erg ziek is.  Er is inmiddels heel wat heen en weer geschreven in dit rustieke doch niet al te snugger bestuurde dorp, geld om het gras te maaien was er n.l. vorig jaar al tekort zodat het mondjesmaat wordt bijgehouden. 9 Oktober j.l. kwam er uiteindelijk een brief in de bus, wel zonder envelop en dat scheelt toch al weer een flink aantal postzegels, in week 43, dus vanaf de 20ste kwamen ze van de gemeente om een begin te maken met het rooien etc. van de gemeentegrond om er jawel… lees en huiver ROZEN TE PLANTEN. Nu had ik de drie containers ook altijd keurig op het stoepje staan dus goede raad hielp niet die moesten er weg. Zwager Harm zou de tegels er voor me uit halen en toen dat was gedaan, moest ik een plekje maken voor die drie ondingen waar ik niet om heb gevraagd, naast huis hebben we nog een strookje waar we planten en event. struikjes kunnen zetten, daar heb ik wederom zeer eigenwijs een aantal tegels gelegd en ik moet zeggen voor een amateurtje ziet het er keurig uit en de containers staan niet voor m’n raam. Tja en toen zei mijn rug dus "dat zal ik je afleren", en ik heb het begrepen. Harm was erg boos en ik moest hem beloven zoiets nooit meer te doen. Nee Harm ik laat het wel uit m’n hoofd. Maar onderhouden doe ik die rozen natuurlijk never! Dat strookje is niet van mij dus ik kom er niet meer aan. Gemeente Achtkarspelen bedankt! Ik heb genoten van de Tantum, Perskindol en extra Ibuprofen 600 mg. Nu maar even een foto, anders wordt het zo’n lap tekst en dat is balen als je er zelf niets mee te maken hebt.

Oostindische kers onderaan al zaad. 11 okt. 2008   Is er dan helemaal niets leuks gebeurt deze week? Jawel, de koolmeesjes zijn terug en dat vind ik zelf altijd geweldig twee van die kleine ukkies hebben al aan het raam getikt om vooral te laten merken dat ze natuurlijk verwachten dat ik onmiddellijk begin met het verstrekken van heerlijkheden voor vogeltjes en dat zal dan ook gebeuren, alle jaren is het hier een komen en gaan van allerlei soorten vogels, natuurlijk de merels die het hele jaar hier blijven, de spreeuwen die uitgehongerd van hun lange vliegtocht neerstrijken en er behoorlijk verfromfraaid uitzien, vinken, allerlei soorten mussen en mezen, roodborstjes, soms een groenling of een putter, kortom het is hier altijd een soort paradijs voor fladderaars en ik geniet er ieder jaar weer van. Mensen die altijd alleen maar kant en klare vetbollen ophangen kan ik aanraden om gewoon een paar pakken goed frituurvet te kopen en die in de tuin te leggen, ze zijn er dol op! Even bij de supers vragen of je de afvalappels mag hebben voor de vogels is ook nooit weg. Brood kruimels mengen met rozijnen en muesli is een waar festijn en natuurlijk gemengd zaad en zonnebloempitten, pinda’s in netjes of in de dop aan een lang eind touw rijgen en je krijgt er heel wat voor terug (ook nog nieuwe plantjes). Hieronder even een You Tube clipje en heel veel van de kleinere vogels die hierop zijn te zien komen hier, eens kijken of ik dit jaar foto’s kan maken. Na een poosje zijn ze wel aardig gewend aan mensen.

  01 pimpelmees

  

Nog maar een paar foto’s van De Kruidhof die nog niet in een album staan.

Bloemen in de herfst, De Kruidhof 11 okt. 2008

Herfsttafereeltje, 11 okt. 2008  Paarse bessen in de herfst, De Kruidhof 11 okt. 2008

Geplaatst17 oktober 2008 doorAnn McDunn inGeen categorie

Gedicht van Jacqueline E. van der Waals   15 comments

Jacqueline Elisabeth van der Waals (Den Haag, 26 juni 1868 – Amsterdam, 20 april 1922) was een Nederlandse dichteres, schrijfster, vertaalster en lerares.Ze werd geboren als dochter van de J.D. van der Waals, een wereldberoemd natuurkundige en Nobelprijswinnaar naar wie de Van der Waalskracht is genoemd.Ze doorliep de HBS en studeerde thuis voor de hulpakte voor het onderwijs en de M.O.-akte voor geschiedenis. Ze werd lerares in Doorn, Bloemendaal en Amsterdam.

Daarnaast vertaalde zij uit onder meer de Scandinavische talen en schreef essays over Søren Kierkegaard, Henrik Ibsen en Selma Lagerlöf. Gedichten schreef zij aanvankelijk onder het pseudoniem Una Ex Vocibus (een van de stemmen). De beginletters hiervan komen overeen met die van Ursule Eleonora Velt, de hoofdpersoon van haar autobiografische roman Noortje Velt (1907). Ze deed aan tennissen, schaatsen, wandelen en bergbeklimmen, activiteiten die in haar gedichten terugkomen.Ze nam deel aan studiegroepen waar ze filosofen als Kierkegaard en Nietzsche besprak. Bron: Wikipedia, de vrije encyclopedie.

Jacqueline E. van der Waals         Jacqueline E. van der Waals 2

Één van haar thema’s is de natuur, en het onderstaande gedicht wil ik dan ook opdragen aan onze spacevriend De Natuurforser, Roel die ons telkens verrast met zijn mooie verhalen en levendige fantasie. De foto’tjes van Jacqueline zijn slecht, maar in die tijd waren er dan ook nog geen digitale camera’s.

heideveld

Roel, je verhalen vertellen zoveel van je liefde voor de natuur dat dit gedicht je zeker zal aanspreken. Maar al is het gedicht aan jou opgedragen iedereen die een liefhebber(ster) van de natuur is zal dit gedicht waarderen.

Geplaatst16 oktober 2008 doorAnn McDunn inGeen categorie

Digitaal of horizontaal? 11 oktober 2008.   23 comments

Fotograferen heb ik altijd al graag gedaan en ik ben begonnen met een klein vierkant boksje dat waarschijnlijk nu te zien is in een museum, de foto’tjes waren meestal niet van al te beste kwaliteit, maar als er een paar leuke foto’tjes bij waren was je helemaal in de wolken. Uiteraard waren het kleine gekartelde foto’tjes en dan ook nog zwart/wit, totaal geen instellingen, knippen en verder gaan. Later kreeg ik een iets beter toestelletje waar je een flitslampje op kon zetten en dat was al een hele verbetering, ook ben ik toen foto’s gaan nemen met een Polaroid camera voor kant en klaar foto’s, dat was dan wel kleur maar voor een kleine portemonnee niet te betalen. Toen het digitale tijdperk was aangebroken heb ik me daar niet zoveel van aangetrokken en ben blijven foto’s nemen met een gewone camera en daar was ik best tevreden over. Edoch, inmiddels ben ik dan verwoed aan het foto knippen met de NIKON Coolpix P80 en soms, heel soms is dat levensgevaarlijk! Je gaat veel meer dingen doen die je anders niet zou proberen, hangt over relingen, ga op de grond liggen, kruip tussen grote braambossen enz. enz. ook mijn laatste bezoek aan De Kruidhof van dit seizoen verliep niet helemaal zoals gewoonlijk is. Aangezien de mais geoogst kon worden mochten de kinderen er raak in spelen wat natuurlijk een puinhoop werd. Toch nog eventjes een foto maken van de mais die inmiddels is vertrokken, na wat heen en weer geloop om zo min mogelijk lichtvlekken op de foto te krijgen zag ik een mooi plekje, juist eventjes kijken, nee nog een stapje achteruit, nog een stapje en ja hoor daar lag ik weer eens languit en deze keer gelukkig op m’n rug in de mais, even in het rond getast en hier en daar gevoeld of alles nog in orde was en gelukkig ik was nog heel en het camera’tje lag op m’n buik, dat was dus maar een geluk, toen een jongetje vroeg of het ging, gezegd "ja hoor" maar ik vond zelf dat ik toch iets beter moest gaan opletten wáár ik achteruit liep en zal dat voortaan dan ook maar doen. Half liggend dus de foto toch maar gemaakt, want echte fotografen geven ook nergens om.

Mooie rijpe maiskolven, 11 okt. 2008

Er zijn natuurlijk mensen die expres gaan liggen om een foto te maken en op mijn knieën of zelfs als de grond droog is liggend doe ik ook wel, maar dan weet je tenminste wat je doet, maar na weer eens plotseling horizontaal te gaan is toch altijd weer een vreemde gewaarwording, dus mensen kijk uit wat je doet en zeker bij het achteruit lopen bij sloten en kanalen, levensgevaarlijk is het om foto’s te maken zonder om je heen te kijken. Had ik het over mijn paddestoelenmoeheid gehad dan was het na het zien van onderstaande foto ineens over, eindelijk weer de beroemde en toch altijd weer prachtige vliegenzwammen in flinke aantallen, toch eerst maar even schichtig om me heen gekeken of er ook veel losse takken lagen want een val kan natuurlijk voorgoed je carriëre naar de bliksem helpen en dat zonder of met flits al gaat het in een flits van verticaal naar horizontaal.

Prachtige vliegenzwammen, 11 okt 2008

Herfstplaatje, De Kruidhof 11 okt. 2008

Boven een aardige herfstfoto, en waar dat kruis goed voor is op dat stuk hout mag Joost weten maar het heeft wel wat, er was weer veel te zien op de laatste dag van het seizoen en pas in de eerste week van april is De Kruidhof weer open, jammer maar ook de herfst en winter kunnen prachtige dingen laten zien. Onder nog een paar foto’s uit de Kruidhof, waarbij ik gelukkig overeind ben gebleven.

Deze appels worden het laatst geplukt, 11 okt. 2008

Onder een écht herfstplaatje, wat is het mooi en wat zijn ze lekker de tamme kastanjes gepoft!

Tamme kastanjes en herfstbladeren, 11 okt. 2008

Ook de Sedum bloeit nu nog steeds prachtig er is dan ook haast geen blad te zien van deze succulent.

Sedum in de herfst, 11 okt. 2008 Tot slot nog een klein stukje Indian Summer in eigen land waar het net zo mooi is als in Verweggistan.

Indian Summer in De Kruidhof, 11 okt. 2008

Geplaatst14 oktober 2008 doorAnn McDunn inGeen categorie

Fogelsangh State Veenklooster, omgeving en weekend 11/12 okt. 2008   22 comments

Dinsdag j.l. ben ik met hartsvriendin Bertien naar Fogelsangh State in Veenklooster geweest en het was daar bijzonder mooi om eens te zien hoe alle adelijke families hebben geleefd. Alhoewel er stond "fotograferen is verboden" is dat natuurlijk een heerlijk iets om het toch maar te doen, de juffrouw bij de balie zag mij wel met de camera in de aanslag en heeft ook gezien dat ik foto’s maakte, aangezien ik er niet op werd aangesproken en wij de enige waren in de State kon ik dus rustig mijn gang gaan, makkelijk is het niet want met al dat kunstlicht is het ook met de Coolpix P80 nog een hele toer om wat redelijk goede foto’s te maken, maar er zijn wat foto’s gelukt en de foutjes moeten maar voor lief genomen worden, ook lijken een aantal foto’s wat scheef maar zelfs de restauraties hebben niet kunnen voorkomen dat het inderdaad hier en daar wat scheef is in de State en daar kan ik natuurlijk ook niets aan doen, alleen de voorkant van het slot zelf is toch iets scheef door mij genomen, sorry daarvoor. Voordat ik wat vertel over Fogelsangh State allereerst…

ANN

Fogelsangh State is eigenlijk geen museum, maar een opengesteld particulier buitenhuis. Sedert de bouw in 1646 is het in particuliere handen geweest, het vererfde steeds, werd nooit verkocht en is nu eigendom van Kyra Livia baronesse van Harinxma thoe Slooten die het vruchtgebruik van het huis heeft ondergebracht in de "Stichting Fogelsangh State".

Fogelsangh State, voorkant. 7 oktober 2008

Geschiedenis: Het huis staat op of nabij de plek waar in de 12de eeuw een Praemonstratenser klooster heeft gestaan, de Olijfberg. Over dit klooster is weinig bekend. Volgens de kronieken zouden er bij een watervloed in 1287 twintig nonnen zijn verdronken. In 1480 wordt er melding gemaakt van het feit dat de Prior van de Olijfberg uit het convent Cusemar in Groningen vijf jonkvrouwen had geroofd. In 1580, ten tijde van de reformatie, wordt het klooster zoals alle kerkelijke bezittingen geconfisceerd en wordt het eigendom van de Staten van Friesland. In 1639 wordt het door Theodorus van Fogelsangh gekocht en in 1646 gaat het naar diens broer Pibo die zich niet Fogelsangh, maar naar zijn moeder Doma noemt. het schilderij van Pibo Doma, met het net ondertekende koopcontract in zijn hand geschilderd in 1667 door Pieter Nason hangt in de Hall. De bron van dit stukje geschiedenis is de folder, maar dat het dus nooit werd verkocht berust op een fout, onderling werd het dus wel degelijk ge- en verkocht al was dit eenmalig en ik denk toch echt niet dat de adel zo goed was dat ze het voor een zeer klein bedrag overdeden al waren het broers.

De Hall, Fogelsangh State 7 okt. 2008

In de 18de en 19de eeuw is het huis herhaaldelijk verbouwd; bij de laatste restauratie van 2001 tot 2003 werden de zware eikenhouten balken van de oorspronkelijke 17de eeuwse constructie teruggevonden. Met de reeds bekende en nu verzamelde gegevens is de bouwgeschiedenis van Fogelsangh State in grote lijn bekend.

Stukje van de heel oude keuken, Fogelsangh State 7 okt. 1008

De bewoners: Pibo Doma laat het huis aan zijn dochter Catharina na die getrouwd was met Petrus van Rosema en deze lieten het na aan hun zoon Jacobus die kinderloos stierf en het vermaakte aan zijn achternichten Anna, Wisckje en Auckje van Scheltinga. De oudste Anna gehuwd met Johannes van Glinstra, grietman van Tietjerksteradeel kreeg het uiteindelijk in eigendom. Hun dochter Wya Catharina van Glinstra erft het huis en trouwt met Willem Hendrik van Heemstra, grietman van Kollumerland. Hun zoon Hector Livius wordt in 1740 op Fogelsangh State geboren, hij trouwt met Lucia Catharina van Scheltinga en zij krijgen in 1767 een dochter Cecilia Johanna die van zich zal laten spreken. Zij erft in 1783 het hele landgoed van haar vader, maar haar moeder voert het beheer. Cecilia zou zich verloofd hebben met Willem van Sytzama, maar wil daar niet van weten; daarover ontstaat onenigheid met haar moeder, ze vlucht naar Duitsland en trouwt met Willem Anne van Haren, grietman van Weststellingwerf. Zij verblijven enige jaren in het buitenland en pas in 1825 betrekken zij Fogelsangh State weer. In 1836, kinderloos zijnde, laat Cecilia het gehele bezit na aan haar achterneef Hector Livius van Heemstra, zoon van Age Tjepke Ruurd Sixma baron van Heemstra, grietman van Barradeel. Deze beheert tot zijn dood in 1862 het bezit voor zijn zoon. Hector Livius is veel op reis, vindt op een van zijn reizen in Duitsland zijn vrouw Heriëtte Engelken en zij vestigen zich omstreeks 1870 op Fogelsangh State met hun beide dochters Hermance (geboren 1865) en Adeline (geboren 1868). Hermance erft het huis en laat het na aan de zoon van haar zuster Binnert Philip baron van Harinxma thoe Slooten. Deze legateert het aan zijn dochter Kyra Livia de huidige eigenaresse. Voor wie dit niet interesseert hoeft het niet te lezen, maar het geeft een mooi beeld van de Friese adel weer alhoewel in de State zelf de Duitse invloed duidelijk merkbaar is. Zelf vind ik zo’n stukje geschiedenis altijd mooi en zeker omdat je dan weet wie er allemaal gewoond hebben in dit stukje Veenklooster. Het Veenkloosterbos, huizen, boerderijen en het Kleine Slot behoorden allemaal toe aan dezelfde families. Omdat ik enige jaren bij notaris Fokkema in Kollum heb gewerkt heb ik ook tal van heel oude akten kunnen inzien en alle takken van deze families hebben nog steeds een stevige band met het verleden.

Doorkijkje vanuit de eetzaal, Fogelsangh State 7 okt. 2008

In het Veenkloosterbos staat op een vrij hoge heuvel het theehuisje van de families, het lijkt mij geweldig om zo’n mooi uitzicht te hebben over de eigen bezittingen en het mooie Veenkloosterbos.

Theehuisje v.d. adel, Fogelsangh State 25-09-2008

Ook de oude ijskelder bevindt zich in het bos, een mooie uitvinding voor de adel in de tijd dat er nog geen koelkasten waren, maar wel een heel gesjouw voor het personeel.

De oude ijskelder v. Fogelsangh State, 25-09-2008

Tot slot nog een foto van de kinderkamer in Fogelsangh State, waar toch wel heel veel prachtige voorwerpen en vertrekken te zien zijn. Ook zijn er nog de stallen en het koetshuis te bezichtigen en in één van de bijgebouwen is nu een theeschenkerij. De rest van de foto’s komen in een album.

De Kinderkamer, Fogelsangh State 7 okt. 2008

Bertien staat in een hoekje iets te bewonderen, we hebben samen weer een heel fijne middag gehad.

Geplaatst10 oktober 2008 doorAnn McDunn inGeen categorie

Schotland en een Engelse tuin in augustus   20 comments

 
Voor de verandering even naar Schotland en bloemen bekijken in een Engelse tuin, wat is dat toch mooi!
 
   all 3
 
   all 2 
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

Geplaatst8 oktober 2008 doorAnn McDunn inGeen categorie

VOLVER (2006)   11 comments

De film Volver van regisseur Pedro Almodóvar is een stuk gematigder en daardoor des te mooier, mede omdat in deze film zijn jeugdherinneringen de basis zijn voor Volver het Spaanse woord voor terugkeer. Almodóvar kon weken lang doorfeesten in een roes van drank en drugs en leverde tussen de bedrijven door zijn films af. Nu de regisseur zelf kalmer is geworden zullen zijn films dat ook zijn, waarvan deze film al een prachtig voorbeeld is.
 
Almodovar 1
 
De titel is héél goed gekozen omdat er hier een terugkeer is naar vele zaken. Almodóvar keert terug naar zijn geboortestreek La Mancha, het is de terugkeer van de dode moeder naar het rijk der levenden, maar ook de terugkeer naar de moeder van Almodóvar zelf, waar hij nu Carmen Maura voor laat acteren en met wie hij in de vroege jaren 80 gebrouilleerd raakte, maar die ooit wél zijn muze was. De homoseksuele Almodóvar heeft een zwak voor vrouwen, wat hij overigens ook in zijn eerdere film heeft laten merken, o.a. in "Todo sobre mi madre"en "Hable con ella" en hij laat zien dat vrouwen niet alleen een lustobject voor mannen zijn, maar hoe vrouwen zich staande houden en sterk kunnen zijn in een door mannen gedomineerde wereld.
 
Almodovar 9
 
De cast is bijzonder goed met Pénelope Cruz die prachtig acteert als de sterke en temperamentvolle vrouw Raimunda, Carmen Maura als haar moeder Abuele Irene, Lola Dueñas als de altijd hard werkende en veel kalmere zus Soledad (Sole) en Yohanna Cobo als Paula de tienerdochter van Raimunda. Maar ook zeker Blanca Portillo als Augustina de vriendin van Raimunda en overbuurvrouw van de oude tante Paula (Chus Lampreave) acteert geweldig, een veel kleinere maar erg leuke rol wordt gespeeld door María Isabel Díaz als de goedige hoer Regina en ook de rest van de cast is goed.
 
Almodovar 3
 
Er is niet veel muziek in de film, maar de muziek van Alberto Iglesias past heel goed in het verhaal en de fado Volver die Raimunda ten gehore brengt (gezongen door Estrella Morente) is een speerpunt in de film. Ook de opnamen van de streek La Mancha en van Madrid zijn erg mooi, wat ook zeker gezegd mag worden van het kleurgebruik, het camerawerk is dan ook uitstekend. Dat de familiebanden en de dood een belangrijk thema zijn is voor Almodóvar al niet meer weg te denken bij zijn films.
 
Almodovar 4
 
De film begint op een kerkhof bij Madrid, wat overigens meer weg heeft van een feestelijke dan van een droevige gebeurtenis. Alle vrouwen zijn druk aan het vegen en poetsen en zorgen ervoor dat er vooral veel bloemen op de grafstenen staan, zonder zweverig te worden komt hierbij ook dat de mensen stellig geloven dat de doden eens terug zullen keren en als men niet goed op de graven heeft gepast ze daarop aangesproken zullen worden. In de streek La Mancha geloven de mensen sterk in het paranormale. Ook Raimunda, Sole en Paula zijn daar bij het graf van de ouders van de twee zussen om het te verzorgen. Hun ouders zijn omgekomen bij een brand en branden plus de eeuwig waaiende droge oostenwind maken volgens Raimunda de mensen gek in deze streek van het land.
 
Almodovar 7
 
De beide zussen hebben geen makkelijk leven achter de rug en ze zijn hun geboortedorp ontvlucht en in Madrid gaan wonen. Nadat ze hun werkzaamheden op het kerkhof hebben gedaan gaan ze op bezoek bij hun oude tante Paula die dement en nagenoeg blind is en in een klein dorp in La Mancha leeft, waar ook Augustina woont. Raimunda zit erg over haar tante in, maar die zegt dat het goed gaat en heeft zowaar allerlei lekkernijen in huis naar recepten van de moeder van de zussen. Augustina komt daar ook en bevestigd dat het goed gaat met tante Paula en dat de geest van moeder Abuele Irene daar is verschenen om tante Paula te helpen.
 
Almodovar 5
 
Als moeder en dochter thuiskomen zit Paco (Antonio de la Torre) de man van Raimunda en een luie nietsnut, bier te drinken en naar de TV te kijken, als hij zegt te zijn ontslagen is Raimunda die er van alles bij doet om rond te komen even verslagen als ze het hoort, al duurt dat niet lang en neemt haar temperament de overhand. Later gaat ze naar Sole die thuiskapster is en waar de buurvrouwen onder elkaar heel wat te vertellen hebben. Als ze weer thuis komt staat Paula op haar te wachten in de regen, Paco is dood en hij is niet bepaald op een normale wijze om het leven gekomen. De dood van Paco wordt voor iedereen verzwegen. Raimunda heeft van de eigenaar van een restaurantje de sleutels gekregen om er op te passen, omdat hij het restaurant wil verkopen en dan ziet Raimunda heel wat kansen op zich afkomen. Een poos later zorgt Raimunda geholpen door de hoer Regina ervoor dat het lijk van Paco verdwijnt. Als ze bericht krijgen van Augustina dat tante Paula is overleden heeft Raimunda dan ook absoluut geen tijd om naar de begrafenis te gaan, Sole en Paula gaan er samen heen. Het leven van Raimunda neemt een drastische wending en ze stort zich er vol overgave in, het leven gaat door en er moet van gemaakt worden wat enigszins kan.
 
Almodovar 6
 
Het verhaal van Augustina speelt zich eigenlijk aan de zijlijn af al hebben de anderen daar wel mee te maken, de eenzame vrouw is haar moeder kwijt en als ze ziek wordt doet ze een beroep op Raimunda om de geest van haar moeder te vragen of háár moeder ook dood is. Raimunda doet het af als onzin, maar probeert Augustina wel te troosten en beloofd als haar moeder aan haar verschijnt het te zullen vragen. Zo hebben alle vrouwen jong en oud hun eigen geheimen en moeilijkheden, maar ze slaan zich er dapper doorheen, geholpen door hun gevoel voor humor en geestkracht. De hulp van veel van de buurvrouwen speelt ook een belangrijke rol in het slagen van de zaken die Raimunda onderneemt
 
Almodovar 2
 
Pedro Almodóvar laat op bijzonder goede wijze zien dat het zogenaamde zwakke geslacht vaak heel wat sterker is dan er door mannen gedacht of aangenomen wordt. In deze film komt naast het drama een flinke portie humor voor, zodat het een film is met een lach en een traan. Zelfs voor mensen die niet zo’n Amodóvar fan zijn is Volver een aanrader en ze zullen dan ook aangenaam verrast worden.
 
Almodovar 8
 
Op het filmfestival in Cannes won Volver prijzen voor het scenario en de gehele vrouwelijke cast. In deze film gaan het dramatische, komische en surrealistische hand in hand en bij de aftiteling, waarbij een scala van prachtig gekleurde en gebloemde stofjes voorbij komt zal menigeen met een stille glimlach nog even blijven zitten en onwillekeurig dacht ik toch even dat ook Don Quichote uit La Mancha kwam.
 
 
 
 
 
 

Geplaatst5 oktober 2008 doorAnn McDunn inFilm