Archief voor 23 juli 2008

Vlinders: Dagpauwoog en de Gehakkelde aurelia   14 comments

Eindelijk prachtig weer en jawel hoor ineens komen overal de vlinders vandaan, de vlinderpopulatie schijnt erg af te nemen, maar er zijn er dit jaar veel meer dan vorig jaar dus we houden moed, dat betreft niet het fotograferen van deze prachtige sprookjesdiertjes, want ze hebben ontzettend veel haast en fladderen van de ene naar de andere bloem, waarbij de buddleia toch nog steeds hun favoriet is. Het was gistermiddag dan ook geen vlinders fotograferen, maar een ware jachtpartij waarbij het wild me steeds te snel af was en ik struikelend en al mompelend van de ene kant naar de andere kant moest sluipen en dan natuurlijk wéér net geknipt en alleen blad en bloemen op de foto en dat was niet de bedoeling. Afijn, kijk niet naar alles maar alleen naar de vlinders die ik toch nog heb weten te snappen. Waarschijnlijk zitten ze met hun vleugeltjes samengevouwen nóg te mopperen over dat vervelende mens met haar blikken doosje. Sorry vlindertjes het moest gewoon even gebeuren en bedankt voor het poseren omdat er twee toch even stil bleven zitten waaronder de Dagpauwoog en de Gehakkelde aurelia, de rest was me toch te slim af.

Dagpauwoog op de budlea,dinsdag 22 juli 2008

De dagpauwoog (Inachis io) is een dagvlinder en in Nederland en België de bekendste soort uit de familie Nymphalidae, de vossen, parelmoervlinders en weerschijnvlinders. De dagpauwoog is een van de bekendste en geliefdste vlinders door zijn grootte, afstekende kleuren en oogvlekken, gracieuze vlucht en vrij algemene voorkomen. De vlinder komt met uitzondering van het uiterste noorden voor in heel Europa en de gematigde gebieden van Azië tot in Japan. Dit heeft veel te maken met de rupsen, die eten van planten die in grote delen van de wereld voorkomen, zoals hop maar vooral brandnetel.

De dagpauwoog heeft een spanwijdte van 50 tot 60 millimeter en net als alle vlinders vier vleugels, waarvan de onderzijde donkerbruin tot zwart gekleurd is met soms een lichtere grillige lijnentekening. De bovenzijde van de vleugels is oranjerood, met smalle donkerbruine vleugelranden. De bovenste vleugelrand is zwart met van de basis tot het midden een smalle strook witte strepen die doen denken aan een zebra-motief. Zowel de bovenste als de onderste vleugel heeft in de bovenste buitenhoek een grote oogvlek die bestaat uit witte, blauwe en paarse kleuren op een zwarte achtergrond, maar er is wel enige variatie. Rondom het lichaam hebben de vleugels een goudstof- achtige tekening, het lichaam zelfs is dicht oranjebehaard. De antennes zijn lang en dun en eindigen knotsvormig. Het uiteinde is altijd lichtgeel/wit.

Dagpauwoog, dinsdag 22 juli 2008

Wie er nu eigenlijk ondersteboven hing weet ik niet meer, maar waarschijnlijk was ik het zelf!

De vlinder heeft geen echte voorkeur voor een bepaald leefgebied, als het maar zonnig is en er bloemen zijn om nectar uit te zuigen. Daarom is de soort vooral te vinden in graslanden en bloemvelden, maar ook tuinen worden veel bezocht, vooral als er planten als de vlinderstruik (Buddleia) in staan. Wanneer de vlinder zich bedreigd voelt opent hij zijn vleugels, waarbij de ogen zichtbaar worden, om vijanden af te schrikken. De vleugels raken snel beschadigd, de vlinder is schuw en vliegt weg als een potentiële vijand dichterbij komt.

Gehakkelde aurelia:

Gehakkelde Aurelia, dinsdag 22 juli 2008 001

De gehakkelde aurelia (Polygonia c-album) is een dagvlinder uit de familie Nymphalidae, de vossen, parelmoervlinders en weerschijnvlinders. De vleugel varieert in lengte tussen de 20 en 26 millimeter.

De vlinder komt in vrijwel heel Europa voor en is een bewoner van bosranden en open plekken in het bos.

De vlinders voeden zich niet alleen met nectar, maar ook met het sap van rottend fruit.

De vliegtijd is van maart tot en met oktober.

Favoriete waardplanten van de gehakkelde aurelia zijn brandnetel, hop en iep. Ze leven in twee generaties. De eerste bezoekt in de lente, na de overwintering, graag bloeiende wilgenkatjes. De zomergeneratie heeft een voorkeur voor nectarrijke bloemen, vaak in gezelschap van de kleine vos.

De vlinder overwintert in de strooisellaag als imago, vermomd als een dor blaadje 

Geplaatst23 juli 2008 doorAnn McDunn inGeen categorie