Jean Pierre Rawie – gedicht   14 comments

 
Troje
Troje.
NO SECOND TROY
 
Ik heb een vrouw bemind, die best
een tweede Troje zou verdienen,
en die door drank en heroïne
onder mijn ogen werd verpest.
 
Tot ziekbed kromp het liefdesnest,
en ik zou zachtjes willen grienen,
omdat alleen dit clandestiene
sonnetje van ons tweeën rest.
 
Zo’n veertien regeltjes waarmee je
een tipje van de sluier licht,
wat zout om in de wond te wrijven.
 
Wat zijn dat toch voor waanideeën
dat je, verdomd, in een gedicht
‘de dingen van je af kunt schrijven’?
 
Een prachtig sonnet van Jean Pierre waarmee hij een grote waarheid schrijft, want hoe kan de mens alles van zich af schrijven, men ziet alleen de buitenkant, maar niet wat er wordt gedacht, geleden en ook vreugde kan je niet vangen in woorden. Het gedicht is niet vrolijk, maar Jean Pierre Rawie is geen vrolijke dichter. Het leven is een schouwtoneel, elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel. Wie kent niet de opgeplakte glimlach en de vrolijke mens, die toch zoveel heeft te verbergen maar het niet aan anderen wil tonen waar die mens vol van is. Het is geen prettig verhaal, maar wel een doordenkertje. Somber wil ik de nieuwe week niet beginnen, maar ook hier op de spaces is meer leed, pijn en verdriet dan er wordt geschreven. Hen zou ik willen zeggen "praat je uit, krop het niet op" want ergens is de hulp die je nodig hebt, mensen die je kunnen troosten en warmte geven. Aan allen die het wel goed hebben zou ik willen zeggen "let op de mensen die jouw warmte nodig hebben", een beter begin van deze nieuwe week kan ik niet bedenken.
 
gedicht 
Een roos voor iedereen die deze week iemand troosten kan of alleen maar wil luisteren, allemaal een heel goede week gewenst.
 
 
Advertisements

Posted 16 juni 2008 by Ann McDunn in Kunst

14 responses to “Jean Pierre Rawie – gedicht

Subscribe to comments with RSS.

  1. Lieve ann lief van je  hoor..het blijft allemaal erg moeilijk..maar toch moeten we er doorheen ..komen
    wel veel pijn enz . zal daar niet meer overpraten  .lastig genoeg zo hebben we als mens wel het een en ander  te  verwerken hoor..maar kijkt naar buiten waar de  vogeltjes nu  fluiten en volop  de  zon.ik probeer iedereen wat op  te vrolijken
    maar wel eng om die gevoelens op deze manier te uiten .. ik ben  zelf trots op mijn kinderen  die  slepen me er doorheen
    en hoopt dat het bij jouw  ook zo  zal gaan.. een goed steuntje in de rug  dat is wel eens  fijn toch,,leuken foto”s  van 
    je space..die kant ben ik ook  veel geweest.prachtomgeving daar.knuffel  van je vrientje  cees.  

  2. Hallo Ann, gevoelens uiten, de een kan het de ander niet. Het is vaak wel gezond om ze kwijt te kunnen door te praten met vrienden en familie. Mensen met opgekropte gevoelens raken verbitterd. Maar ik zou niet met jan en alleman over alles kunnen praten zoals je wel eens op tv ziet en gaan er ook nog bij zitten huilen. Ieder mens heeft zo zijn eigen verwerkingsproces. Ik wil niet heel lief over komen maar het lucht mij altijd op als ik een kaarsje in een kerk of kapelletje laat branden en denk…alles zal zijn doel wel hebben.
    Groetjes.

  3. Mooi gedicht !
     
    Ik ben het in grote lijnen met Ilona eens. Ik scrhijf graag maar ben uiteraard niet elke dag even vrolijk. Als ik een kniesbui heb ga ik liever lezen, want cynische verhalen of zelfbeklag is niemand mee geholpen. Of ga chatten en bij een muts verhaal doen. Daarom blijf ik bij mijn standpunt dat space al veel mensen van een depressie heeft gered. Ieder verwerkt zijn eigen problemen op zijn eigen manier. Bij groot verdriet ben ik net een diertje en ga in een hoekje zitten kniezen wachten tot het over is. Op het bedrijf is er zelfs een instelling aangenomen die professionele hulp biedt bij alles, ja alles. Nou moe.  Volgens mijn kost die club alleen maar geld want ik ken denk ik geen kip die hierop zit te wachten. Een dagboek helpt ook, heeft mij in ieder geval geholpen jaren terug maar heb het nooit meer teruggelezen…..
     
    Ik vind het uitermate vervelend dat ik geen sterretjes meer zie en daardoor laat ben met reageren.
     
    Liefs
     
    Rita

  4. Ik ben gezegend met een partner bij wie ik alles kan dumpen..mijn ergste verdriet..pijn..vreugde..kortom..alles..en wie het niet zo openbaar op space of wat voor site wil zetten..maak een dagboek!!..op die manier schrijf je het ook van je af..kan zeer therapeutisch zijn om later weer eens te lezen..en de mensen die mij nodig hebben..weten mij te vinden..fijne avond verder Ann..liefs Caro.  

  5. Het is tegenwoordig wel erg in om "dingen van je af te schrijven". Het ene boek na  het andere komt op de markt met verhalen waarin mensen iets van zich hebben afgeschreven. Fijn als het men gelukt is om het ellendige gevoel daarna kwijt te zijn maar ik zal zo’n boek niet kopen. En op tv kijk ik ook niet naar dat soort programma’s, ik word er echt niet geod van. Tegenwoordig moet ook alles een "plek" krijgen… als of dat vroeger niet zo was. Nee, er is geen blauwdruk voor verdrietverwerking…. ieder voor zich moet er zelf uit zien te komen en met hulp van mensen die met je meeleven, kan het makkelijker zijn maar ook daarin zijn verschillen: de een wil met rust gelaten worden, de ander wil er de hele dag over praten.
    Het valt me op dat menselijk verdriet "big business" is de laatste jaren…. het is gewoon stuitend wat bedrijven je allemaal willen aansmeren om je verdriet te verwerken, inclusief teraardebestellingen… als aasgieren springen ze boven op je. Echt stuitend!
    Liefs, I.
     

    • Ilona •
  6. ja an zit  niet ieder mee zo als ik al eerder zij dat is waar geen liefden wordt gegeefen is het moelijk om liefden te geven niets ontvangen niets tegeefen maar daar ik nu al zo veel jaren met mijn vriend samen dingen kan en mag delen is toch nog veel liefden te geefen en te delen maar toch zijn er dingen in het leefen ook in mijn leefen die in het gedicht goed staan beschreefen  zo het zout in de wonden ik zou daar wel een boek over kunnen schrijfen maar na lang denken heb ik dat maar weer voor een tijdje in mijn hooft kast gezet niemand kan daar bij allen ik en dat maakt me wel weer een beetje blij en wie weet oever een langen tijd als ik nog meer dingen weet over moeders aarts ze tijd michien is het wel zo dat we nu even moeten denken over deze dichter even laten bezinken wie weet doe ik later wel weer een ander oogje dich oeiiiiikus rene

  7. ann het is soms zo moeilijk om alles te vertelen en soms kan je het
    en dan weer niet
    zelf probeer k wel open te zijn
    maar dan krijg je toch vaak weer een teken van stop nee niet zeggen alles wat j denkt en voelt
    de vuile was niet buiten hangen zo werd ons geleerd
    zelf kom ik uit een zeer warm nest
    met veel liefde
    maar we hadden het niet breed
    maar de liefde onderling
    dat is meer dan goud waard
    zelf doe ik alles af met een lach de clown aan de buiten kant
    laat maar aan een enkeling mijn binnen kant zien
    is misschien heel niet goed hoor
    maar toch hier onderelkaar voel je toch een warmte naar elkaartoe dat vind ik zelfheel mooi om mee te maken
    het gezegde is beter goede buur dan verre vriend
    nu ik vind een verre vriend ook goud waard
    ik geloofdat ik afdwaal naar het gedicht
    die vind ik heel waar
    leifs v els
    wens je een goede week toe dat moet ik even niet vergeten he en en dikke knufffffffffffffffff
     

  8. Je hebt helemaal gelijk Ann. aan maar ik ben niet het type dat zo snel met z’n tegenslagen loopt te leuren bij Jan & Alleman. Thuis liepen we vroeger zeker niet met onze gevoelens te koop, er werd gewoon helemaal nergens over gepraat. Mijn gevoelens uiten heb ik in m’n latere jaren wel aangeleerd. Maar ik ben zeker geen type die al z’n problemen lukraak in iedere willekeurige camera staat te janken zoals je tegenwoordig in die TV programma”s ziet. Je weet trouwens al meer van me dan sommigen die me al jaren kennen.
     
    Koppie omhoog Ann, je moet verder met je leven.
    Lieve groet van Henk.
     

  9. Lieve Ann,
    Ik weet niet van wie ik het heb(kletskous) maar bij ons thuis werd en word nooit ergens over gepraat,heel oppervlakkig allemaal.Erg triest,ik heb ’t juist heel erg nodig om mijn gevoelens te uiten,ze horen je wel maar luisteren niet,’n heel verschil!Er word je nooit iets echt gevraagd,als je al iets zegt dan hebben ze ’t ook maar dan veel erger,mooier of beter!Ik kan en wil best over dingen praten en/of schrijven maar wil ook weer niet te negatief overkomen,toch bang dat mensen zullen denken daar heb je ze weer!Ieder huisje heeft zijn kruisje en overal is wel wat maar toch denk ik soms dat de duivel alleen op mijn hoop…….!!’k Heb net de piepers geschild,je moet niet vragen hoe,,kon wel janken…Waarom!!M’n arm laat zich steeds moeilijker leiden,ik hoop woensdag meer te weten te komen?!
    Liefs Corry en doggy Joep,doeidoei!! 

  10. Shitttt de tranen rollen over mijn wangen …
    LiefssssNoon

    «»Vosje«»
  11. Achter de wolken schijnt de zon zeggen ze toch altijd? maar andersom zou het ook kunnen zijn. En niet voor iedereen is het makkelijk om zijn gevoel te uiten.
    Op papier gaat dat soms makkelijker. Maar het is ook fijn als er iemand is die de "tijd" heeft om naar je te luisteren. En niet meteen met zijn verhaal op de proppen komt.
    Met mijn werk is het ook fijn als je goed kan luisteren, want dan geef je de mens een fijner gevoel als je weer weg gaat. En zien ze je ook weer graag terug komen.
    Zelf ben ik een open mens en kan ik mijn gevoel goed uiten, helaas is dat niet voor iedereen zo.
    Jammer dat het leven soms een schouwtoneel is, waarom? Niks is fijner als je je zelf kan zijn.
     
    Liefs Annelies

  12. Dear Ann,
    Het is welliswaar een niet al te vrolijk gedicht,maar je moet het even op je laten inwerken,
    en dan denk je, hij heeft gelijk.
    Het proberen iets van je af te schrijven of praten,is een tijdelijke ontlading,als er iemand is die naar
    je wil luisteren kan dat wel een enorme steun zijn.
    Maar als diegene weer naar huis gaat of de telefoon neerlegd,is er aan jou situatie nog niets veranderd.
    Natuurlijk ken je deze variant,
    " Het leven is een pijp kaneel,je zuigt je rot maar je krijgt niet veel "
    Kus van Edward. 
     

  13. Inderdaad geen vrolijk gedicht maar wel heel open,en zeker is er veel verdriet en pijn bij de mensen .ik heb op mijn eerste space behoorlijk wat ”weggeschreven” en altijd was er wel een reactie of een berichtje om mij te laten weten dat ik niet alleen stond ,het heeft mij heel erg geholpen en een stuk sterker gemaakt
    Liefs Elisabeth

  14. een hele fijne week toegewenst. inderdaad die dichter is erg creu mar zo is het leven op zo’n momenten.
    Toen ons vaderlief werd neergestgoken hebben we ook een periode van hele zwarte humor gehad die ons er wel doorheen heeft gesleept. Voor de buitenwereld heel pijnlijk om te moeten aanhoren. maar de buitenwereld was wel net zo geschokt als wij maar het een week onderling besrpoken en dan gaat het gewone leben weer verder logisch ook , maaar wij zijn  met coma, opknappen , terugvallen , recherche , politie, rechtzaken ,advocaten verzekeringen en wat al niet meer een jaar kwijtgeweest. Wij hebben zeker een jaar stilgestaan en dat is nog steeds een hele vreemde gewaarwording.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: