Archief voor juni 2008

Duivelsdrek (Ferula asa foetida).   20 comments

 
Zaterdag 28 juni 2008, Bloeiende Duivelsdrek
 
De Duivelsdrek bloeit in De Kruidhof in Buitenpost
Zaterdag 14 juni 2008
 
Buitenpost – Deze reusachtige plant staat midden in de Geneeskrachtige Kruidentuin van De Kruidhof. De duivelsdrek heeft jarenlang niet gebloeid en de Latijnse naam is al even vreemd als de Nederlandse benaming: Ferula asa foetida betekent letterlijk "stinkend vehikel". Uit de gedroogde wortel van de plant wordt o.a. hars gewonnen die in wierookmengsels gebruikt kan worden.
 
Duivelsdrek of Asafetida is een tot 3 meter hoog kruid met dikke vlezige wortels en geel-groene bloemen. Oorspronkelijk komt het kruid uit Zuid-West Azië, o.a. Afghanistan en Iran. In China wordt het benut als stimulerend middel bij geestelijke uitputting. Het loof wordt in deze landen gebruikt als groente. De ruwe harsolie wordt verkregen door het maken van inkepingen in de wortels en de stengels (direct boven de grond). Uit de verwondingen komt een melkachtige vloeistof, die uithardt tot roodbruine harskorrels. Uit deze korrels wordt door middel van stoomdestillatie een oranje-gele etherische olie gewonnen met een intense geur die op Knoflook lijkt.
 
Duivelsdrek3  Duivelsdrek
 
De gemalen droge hars is al voor onze jaartelling bekend in de Indiase keuken, waar het vooral door de heilige mannen, de Brahmanen, in plaats van de voor hen verboden knoflook wordt gebruikt. De geur is zo sterk, dat sommige mensen er onmiddellijk misselijk van worden. De mengeling van knoflook, maggi en zwavel is voldoende om duivels te verjagen. Een kluitje van dit goedje op de drempel van het huis is afdoende. Vanwege de antiseptische werking is het ook mogelijk om een klontje van de hars aan een ketting om de nek te dragen. Voor wie tegen de geur kon was dit een redelijk goede bescherming tegen ziekten als de pest.
 
De plant is zichtbaar familie van de heel wat vriendelijker geurende venkel en dille. De schermbloemen van deze enorme plant zijn enigszins bolvormig en donkerder geel dan die van de ons bekende keukenkruiden. De holle stengels van deze of een nauw verwante soort werden door nomadische volken in de oudheid vermoedelijk gebruikt om vuur mee te vervoeren, bij wijze van fakkel. Ferula betekent letterlijk drager, vuurdrager in dit geval.
 
Duivelsdrek
Duivelsdrek bloem  Duivelsdrek hars  Duivelsdrek poeder
De bloem                                                     De hars                            Het poeder
 
Vanwege de onaangename geur van assafoetida lijkt dit kruid niet geschikt als smaakmaker maar na het bakken van de hars wordt de smaak aangenaam, zelfs voor Westerse begrippen. Het zogenaamde assafoetida poeder bestaat uit hars gemengd met rijstmeel en is hierdoor een stuk minder sterk van smaak en een veel gemakkelijker toepasbaar.
 
Assafoetida is een populair kruid in Europa sinds de komst van de Romeinen en werd veel gebruikt tijdens de middeleeuwen (o.a. om smaak te geven aan schapenvlees) na deze tijd is het gebruik sterk afgenomen. Het is nog steeds een belangrijk ingrediënt in Iran en wordt nog steeds gebruikt door de Brahmanen in India. In de Indiase keuken wordt het vaak gecombineerd met knoflook en ui en wordt gezien als een alternatief of een substituut. Het wordt met name gebruikt in groentegerechten. De Tamilse (Zuidoost-India) kruidenmix sambaar podi bevat vaak assafoetida
 
Het gebruik verschilt enigszins voor de assafoetida in poedervorm of de pure hars. De hars is zeer sterk geurend, het is absoluut noodzakelijk de hars eerst kort te bakken in hete olie. Er zijn twee redenen voor het bakken; ten eerste lost de hars op in het vet en kan zo beter verdeeld worden over het gerecht. Ten tweede zorgt de hoge temperatuur ervoor dat de smaak aangenamer wordt. Een hoeveelheid ter grootte van een erwt is voldoende om een grote pan met eten op smaak te brengen. De poedervesie is een stuk minder sterk geurend en kan aan gerechten worden toegevoegd zonder eerst te bakken, het aroma is dan wel minder intens. Uiteindelijk verliest het poeder zijn aroma na enkele jaren, wat niet het geval is bij de hars.
 
Duivelsdrek  Duivelsdrek bloemen, zaden en wortel
Uit een nieuw boek                                                        Uit een héél oud boek
 
Duivelsdrek essentiële olie wordt in de aromatherapie gebruikt bij o.a. ; astma, bronchitis, hoest, kinkhoest, vermoedheid, geestelijke uitputting en stress. Duivelsdrek is bloeddrukverlagend en krampstillend. Dieren houden niet van de geur en worden er door verdreven.
Bij kinkhoest; sprenkel een paar druppels op een tissue en inhaleer meermaals per dag.
Bij vermoeidheid, stress e.d.; voeg 5-10 druppels toe aan een warm bad en baad 10-20 minuten.
Bij astma en bronchitis; 10 druppels Duivelsdrek mengen met 50 ml. basis olie (b.v. Johannesolie), hiermee borst en rug meermaals per dag inwrijven. Al met al een rare naam voor een nuttig kruid.
 
 
 
 
 

Geplaatst30 juni 2008 doorAnn McDunn inKruiden

De Kruidhof, Buitenpost II   14 comments

Gistermiddag met een vriendin weer naar De Kruidhof geweest, samen lekker gepraat, vlijtig foto’s genomen en een poos op het terras gezeten. De waterlelies zijn nu zó mooi dat ik met levensgevaar (nou ja voor mij dan) boven het water heb gehangen om die prachtige bloemen vast te leggen op de gevoelige plaat, zoals ze vroeger zouden zeggen. Op één van de bladen zat een grote mooie kikker, maar hoe voorzichtig ik ook deed, plons weg kikker! Volgens mij moeten die beestjes me niet *snik*, in ieder geval bloeide er weer allerlei nieuwe bloemen en planten en de foto’s zet ik weer in een album. Een paar foto’s wil ik hier neerzetten omdat ze hier veel mooier uitkomen. Het was weer genieten al was het niet telkens zonnig, het was warm genoeg. Op één foto van de vorige keer staat zo’n schattig watertje in de varentuin, jammer genoeg hebben vandalen daar alles kapot gemaakt en het watertje en watervalletje zijn weg! Wat heb ik toch een hekel aan jongelui die uit louter verveling zulke mooie dingen vernielen. In ieder geval was het weer genieten en over een poosje gaan we er weer heen, er is altijd wat nieuws te zien en het is daar heerlijk rustig. Veel dank Jantsje voor de fijne middag!

Zaterdag 28 juni 2008, een prachtige witte waterlelie

Zaterdag 28 juni 2008, roze waterlelie

Zaterdag 28 juni 2008, waterlelies net open

Ook nog maar een paar kleine stukjes, maar ó zo mooi van De Kruidhof zelf.

Zaterdag 28 juni 2008, rozenlaantje

Zaterdag 28 juni 2008. beestjes genoeg in de vlindertuin maar geen vlinders

Zaterdag 28 juni 2008, gerst, klaprozen en tarwe

Geplaatst29 juni 2008 doorAnn McDunn inGeen categorie

Kunstveiling, Ganesha en weekend.   11 comments

Het weekend kan over een paar uur voor de mensen die werken alweer beginnen, ook voor de niet werkende mensen, maar die zien er toch iets minder naar uit en natuurlijk niet te vergeten, de schoolvakanties beginnen in het noorden van Nederland. Vaders en moeders krijgen het weer een week of 8 erg druk de kleine kinderen zoet te houden. Met zoon een poosje geleden naar een kijkdag van een veiling in Leeuwarden geweest, er was een schat aan schilderijen, sculpturen, etnografica, grafiek, Friese kunst en antieke kaarten uit Friesland, en o jee wat word ik daar toch hebberig van! De veiling was van Pim Lenos, zelf ook kunstschilder en zoon heeft een handje geholpen, eigenlijk wel twee handjes want de mensen die naar een veiling gaan weten niet half hoeveel werk er in zit. De foto’s zijn jammer genoeg niet al te scherp, maar ja al die spotjes kunnen een amateurtje met een klein camera’tje behoorlijk in de weg zitten wat de lichtval betreft, maar met hurken, op je tenen staan en desnoods een krukje kom je toch ergens.

Kunst - kijkdag veiling Pim Lenos en Geert Postma  2008

Buddha brons 2008

Buddha, Jopie Huisman enz.2008

En toen gebeurde het onvermijdelijke, Ann werd helemaal verliefd en dat nog wel op een bronzen beeld van Ganesha, het was van de week dan ook een geweldige verrassing toen ik dit beeld alsnog kreeg voor mijn verjaardag! Nogmaals heel veel dank Geert je bent mijn liefste zoon, wat ook niet anders kan want ik heb er maar één maar die telt dan ook voor wel drie zoons, zelfs broer Edward zou er een boek over kunnen schrijven en bij mij zou ik aan een trilogie nog niet genoeg hebben. Hier is het dan en het staat op een ereplaats!

Ganesha - brons veiling Pim en Geert 2008

Ganesha (ook wel Ganesh of Ganapati Tantra) is de Hindoestaanse godheid met het olifantenhoofd. Hij is de god van kennis en wijsheid, neemt hindernissen weg en is de beschermheilige van reizigers. Hindoes bidden tot Ganesha voor ze aan iets nieuws beginnen. Een beeld van hem staat vaak op splitsingen van wegen in India zodat hij de reizigers kan helpen als een keuze moeten maken en een nieuwe weg inslaan. Ganesha staat altijd aan het begin van iets, een eerste impuls. Na dit kijkje in de keuken van het veilingwezen en de daarna gekomen verrassing, heb ik nog maar één ding te melden en dat is…

Weekend eind juni

Geplaatst27 juni 2008 doorAnn McDunn inGeen categorie

Drente, land van Bartje, bossen, hunebedden en nog veel meer, in één woord een pracht provincie!   14 comments

Vertrek naar Groningen het is weer druk op het station 22 juni 2008

Ja, ja, het was natuurlijk weer ontzettend druk op zondag 22 juni 2008 op het station in Buitenpost, na enig speurwerk was ik er achter gekomen dat de trein toch echt zou komen tegen half 12 en jawel hoor daar was ie dan, het is natuurlijk altijd even uitkijken, want zoals Freek de Jonge al zei "er kan nóg een trein komen". Slecht geslapen en dus nog niet helemaal wakker mij maar in de eerste klas genesteld, dat mag omdat er van 1e en 2e klas geen sprake is in deze treinen. Het was een stoptrein, dus eerst Grijpskerk, toen Zuidhorn en jawel hoor eindelijk maar toch zag ik het Groninger station, dus maar een foto genomen van een gedeelte van de stationhal die werkelijk prachtig is gerestaureerd.

Gedeelte van de Groninger stationshal 22 juni 2008 

Daarna naar buiten gelopen alwaar ik het natuurlijk niet kon laten om het beroemde beeld van Groningen het Peerd van Ome Loeks te vereeuwigen, dat beeld staat er natuurlijk niet voor niets en wie ben ik om daar gewoon voorbij te lopen, nee hoor foto’s zullen er vandaag gemaakt worden en niet zo weinig ook! Reserve batterijtjes gelukkig niet vergeten.

't Peerd van ome Loeks, Groningen 22 juni 2008

Al vrij snel zag ik een auto met het bekende logo van Kabouterland, dus de tocht naar Exloo kon beginnen. Druk pratend met schoondochter Iris waren we er toch nog vrij snel en konden we heerlijk buiten in de zon koffie drinken en beschuiten met aardbeien eten, want ja zo’n reis neemt wel wat van je en dan moet je toch weer even op krachten komen. Daar was gelukkig goed op gerekend want de dag was nog lang en het programma was vol geboekt met mooie plaatsjes bezoeken en veel lopen. De hondjes van Iris en Geert (broer Jerom en zusje Bo) waren na een hartelijke begroeting maar weer naar bed gegaan, want die moesten ook nog veel doen natuurlijk en een middagdutje is dan niet weg. Wél bleven ze opletten of er ook wat over bleef van de lekkernijen.

Exloo, Bo en Jerom in bed 22 juni 2008

Aangezien zoon Geert nog wat werkzaamheden had te verrichten zijn Iris en ik met de hondjes op stap gegaan, Jerom moet een beetje afvallen dus dat werd een stevige wandeling en oh, boy wat is Exloo prachtig, niet alleen de bloeiende Lindebomen, de beuken, de uitgestrekte aardappelvelden maar ook een heuse grafheuvel uit de prehistorie verscholen tussen het groen bij ’t Rond Bargie, nooit van gehoord maar zo zijn er wel meer dingen waar ik geen weet van heb. Jammer genoeg had ik geen metaaldetector bij me want dan was ik aan het graven gegaan, vreemd dat ze dat daar nooit hebben gedaan.

Exloo, grafheuvel 22 juni 2008

Het was werkelijk prachtig weer, warm met een heerlijk briesje en volop zon die af en toe even verdween, waarom die zon verdween daar zijn we dus ook achter gekomen, het was een heerlijke wandeling alhoewel ik, niet gewend aan zoveel keien, af en toe even om mijn evenwicht moest denken en daarom maar op mijn knieën in het gras neer plofte, een waar paradijs is het daar, oude boerderijen, kleine arbeidershuisjes verscholen tussen het groen, er is zoveel te zien dat ik nog wel een aantal malen heen zal gaan om alles te bekijken en dan waarschijnlijk wat minder foto’s zal nemen.

Exloo, klein boerenhuisje verscholen tussen het groen 22 juni 2008

Iets later in de middag zijn we naar Borger, Gasselte, Drouwen en Drouwenerveen geweest en overal was het bijzonder mooi. De dag hebben we afgesloten met een etentje in Restaurant Robin Hood Ribhouse bij Drouwen, werkelijk een geweldig leuk restaurant, waar het personeel verkleed rondloopt, het behoorlijk donker is en alleen verlicht wordt door kaarsen, het eten bijzonder goed is en ze alleen Ierse volksmuziek draaien, niet dat het iets te maken heeft met Robin Hood, maar mooi is het wel.

Drouwenenerzand, aardappelveld 22 juni 2008

We zijn ook nog bij het grootste hunebed van Nederland geweest in Borger bij het Hunebed Centrum, het zijn 13 hunebedden naast elkaar en in de omgeving liggen er nog 5, languit heb ik een doorkijkje genomen en dat vind ik zelf erg mooi, hier komt die foto nog en de rest van de foto’s zet ik morgen in een album.

Borger, doorkijkje hunebed 22 juni 2008 

Natuurlijk zijn Iris en ik ook heel Kabouterland nog doorgeweest en wie denkt dat dat iets is voor alleen kinderen die heeft het helemaal mis, want naast prachtige plekjes en zitjes zijn er veel dieren te zien, een schattig vijver, een heel grote voliëre en veel bloemen en planten, ideaal voor kinderen maar ook voor hun ouders. En daar kwamen wij erachter waarom de zon soms even weg was, er kwam een werkelijk enorme hoosbui met windvlagen en onweer, maar het bleef warm, dus ach wat geeft een rasechte globetrotter dan om wat water, ik was toch al nat van het zweten dus ik werd er echt niet natter van. Het had wel wat stralen water liepen overal vanaf, wel waren er daarna enkele foto’s mislukt omdat ik er even niet aan had gedacht dat er druppels op de lens zaten, volgende keer beter!

Kabouterland, Exloo. Mooi stukje vijver 22 juni 2008

Na een lange en geweldig fijne dag hebben Geert en Iris mij weer naar het station van Groningen gebracht waar ik natuurlijk wel heel lang moest wachten omdat de treinen ’s avonds om het uur gaan, kijk en daar had ik dan weer even niet aan gedacht, nachtblind als ik ben heb ik heel langzaam gereden en was half 12 thuis en genoten heb ik! Buitenlandse vakanties zijn fijn, maar ik heb intussen wel geleerd dat je heel veel mist als je Nederland zelf niet hebt gezien, want wat is ons land nog mooi!

Geplaatst24 juni 2008 doorAnn McDunn inGeen categorie

Jikke Postma en alweer 20 juni en bijna weekend.   17 comments

Het was best wel een goede week, als je tenminste de tijd eraf haalt die al het regelen van allelei zaken heeft gekost, maar afijn het begint op te schieten met de papierenhandel, ik mag wel zeggen dat er heel wat op je af komt na het overlijden van een geliefde, tijd om te rouwen? Welnee, doorzetten en voor we het in de gaten hebben is het alweer oudejaarsavond. Nou ja, het houdt je wel van de straat natuurlijk. Van de week op bezoek geweest bij een oude tante van Geert, tante Jikke, waar ik een enorme bewondering voor heb, ze is nu 83 jaar maar nog vol levenslust, humor en ze is bijzonder hartelijk en zorgzaam. Als meisje van 15 jaar stond ze al alleen voor het grootbrengen van haar zusjes en broertjes en daarna heeft ze altijd gewerkt en niet zulk mooi of licht werk ook. Als je er bent zorgt ze dat je beslist wat hebt gegeten en gedronken (gjin lege mage) en samen is het heel gezellig een sigaretje opsteken bij de koffie, niks geen gezeur over roken, zoals ze zegt "ik rook gewoon door, ik ben al oud en wat kan er nu nog gebeuren?" Een makkelijk leven heeft ze absoluut niet gehad en wat is het dan mooi om mee te maken dat een vrouw van die leeftijd nog zoveel van haar leven maakt en er ook nog altijd voor anderen is. Ze wist bij voorbaat al dat ze nooit goed op een foto stond, en moest dan ook lachen toen ik het toch maar deed, ze houdt de humor erin en dat kan ik dus iedereen van harte aanbevelen lachen blijven en tante Jikke je bent een echte schat!

Tante Jikke maandag 16-06-2008

Zondag ga ik naar Exloo naar Kabouterland en hoop dat ik wat kabouters kan meenemen die van huishoudelijk werk houden, want laten we eerlijk zijn op enkele uitzonderingen na vinden de meeste vrouwen huishoudelijk werk maar een noodzakelijk kwaad! Boodschappen halen en opbergen, tevoorschijn halen, ermee aan het werk en dan weer afwassen en opruimen, ik vraag me dan ook wel eens af waar al dat stof vandaan komt! Als je alles goed hebt gedaan is het de volgende dag alweer stoffig grrrrrr, je moet er van houden en dat doe ik beslist niet! Afijn om een lang verhaal kort te maken zou ik willen zeggen alle voetbalfans een fijne zaterdagavond en voor alle….

Weekend!

Geplaatst20 juni 2008 doorAnn McDunn inGeen categorie

Oogstlied van A.C.W. Staring   5 comments

 
Anthony Christiaan Winand Staring
 
geboren: 24 januari 1767 te Gendringen
overleden: 18 augustus 1840 te Wildenborch, Vorden
 
A.C.W. Staring A.C.W. Staring  Standbeeld A.C.W. Staring
 
Staring was een romantische dichter, een van de weinige de dichtkunst beoefenende Nederlanders die als zodanig bekend staat. Zijn romantische inslag betrof zowel hetgeen waarover hij schreef (o.a. legenden en beschrijvingen van de natuur) als de wijze waarop hij dat deed. Staring was Achterhoeker in hart en nieren, alhoewel geboren in Gendringen bracht hij zijn jeugdjaren in het Zuidhollandse Gouderak en in Gouda door. Zijn vader was in dienst van de VOC uitgezonden naar Kaap de Goede Hoop. De toen zesjarige Anthony werd ondergebracht bij zijn oom, de weduwnaar Jacob Gerard Staringh, die predikant in Gouderak was. Na achtereenvolgens van 1773 tot 1776 de Franse School van Meester Willem Muys en van 1776 tot 1782 de middelbare opleiding aan de Latijnse school te Gouda te hebben gevolgd, vertrok hij in 1783 uit Gouda om verder te gaan studeren. Hij volgde opleidingen aan de Universiteit van Harderwijk en in Göttingen om zich voor te bereiden op het beheer van zijn landgoed De Wildenborch, waar hij zich in 1791 blijvend vestigde.
 
De Wildenborch
 
De manier waarop hij het landgoed exploiteerde was voor die tijd zeer bijzonder. De "landman" Staring had oog voor de natuur, maar ook voor de nood van de mensheid. Zo liet hij op De Wildenborch een school bouwen, waar kinderen van boeren en landarbeiders onderwijs genoten.
Naar Staring is het streekinstituut voor de Achterhoek en Liemers, het Staring Instituut, genoemd. Ook LINT-treinstel 27 van vervoersmaatschappij Syntus is vernoemd naar Staring.
 
Een van de gedichten van Staring is eigenlijk overal in Nederland wel bekend en ik vind het nog steeds één van zijn mooiste gedichten.
 
OOGSTLIED
 
Sikkels klinken,
sikkels blinken,
ruisend valt het graan.
Zie de bindster garen!
Zie in lange scharen,
garf bij garven staan!
 
’t Heter branden
op de landen
meldt de middagtijd;
’t windje, moe van ’t zweven,
heeft zich schuil begeven;
en nog zwoegt de vlijt!
 
Blijde maaiers,
nijvre zaaiers,
die uw loon ontving!
Zit nu rustig neder
galm’ het mastbos weder
als gij juichend zingt.
 
Slaat uw ogen
naar den hoge,
alles kwam van daar!
Zachte regen daalde,
vriendlijk zonlicht straalde
mild op halm en aar.
 
Graan
 

maaien

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Geplaatst19 juni 2008 doorAnn McDunn inKunst

Jean Pierre Rawie – gedicht   14 comments

 
Troje
Troje.
NO SECOND TROY
 
Ik heb een vrouw bemind, die best
een tweede Troje zou verdienen,
en die door drank en heroïne
onder mijn ogen werd verpest.
 
Tot ziekbed kromp het liefdesnest,
en ik zou zachtjes willen grienen,
omdat alleen dit clandestiene
sonnetje van ons tweeën rest.
 
Zo’n veertien regeltjes waarmee je
een tipje van de sluier licht,
wat zout om in de wond te wrijven.
 
Wat zijn dat toch voor waanideeën
dat je, verdomd, in een gedicht
‘de dingen van je af kunt schrijven’?
 
Een prachtig sonnet van Jean Pierre waarmee hij een grote waarheid schrijft, want hoe kan de mens alles van zich af schrijven, men ziet alleen de buitenkant, maar niet wat er wordt gedacht, geleden en ook vreugde kan je niet vangen in woorden. Het gedicht is niet vrolijk, maar Jean Pierre Rawie is geen vrolijke dichter. Het leven is een schouwtoneel, elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel. Wie kent niet de opgeplakte glimlach en de vrolijke mens, die toch zoveel heeft te verbergen maar het niet aan anderen wil tonen waar die mens vol van is. Het is geen prettig verhaal, maar wel een doordenkertje. Somber wil ik de nieuwe week niet beginnen, maar ook hier op de spaces is meer leed, pijn en verdriet dan er wordt geschreven. Hen zou ik willen zeggen "praat je uit, krop het niet op" want ergens is de hulp die je nodig hebt, mensen die je kunnen troosten en warmte geven. Aan allen die het wel goed hebben zou ik willen zeggen "let op de mensen die jouw warmte nodig hebben", een beter begin van deze nieuwe week kan ik niet bedenken.
 
gedicht 
Een roos voor iedereen die deze week iemand troosten kan of alleen maar wil luisteren, allemaal een heel goede week gewenst.
 
 

Geplaatst16 juni 2008 doorAnn McDunn inKunst

Vaderdag   10 comments

 
15 juni 2008 en jawel het is Vaderdag!
 
Vaderdag
 
De dag waarop menig vrouw en kind vertwijfeld denkt "wat moet ik geven???" Vaders zonder hobby, die niet drinken en niet roken zijn een ramp! En àls vader een hobby heeft is het meestal een dure! Alwéér een aftershave, stropdas, sokken, of badschuim? De arme man zijn laden liggen nog vol van vorige jaren. Ontbijtje op bed? Dames beslist niet doen, vader zal doen of hij het geweldig vindt, maar daarna moet moeder wél het bed verschonen! Zelf was ik altijd snel klaar, nieuwe klompen, een spijkerbroek en "wat wil je eten vanavond?" De winkels hebben er goed op in gespeeld, zelfs rozen worden voor paps gehaald en er worden natuurlijk de gebruikelijke tekeningen gemaakt door de jongste kinderen (altijd leuk). Maar ja, na Moederdag zal er toch wat moeten gebeuren wil vader volgend jaar nog aan moederdag denken, wat meestal overigens door de moeders zelf wordt aangegeven! Dus er zit niets anders op, ook vaderdag dient gevierd te worden.
 
vaderdag 5  Vaderdag 3
 
niets gekregen!                                                                              Hier kunnen moeder en de kinderen van meegenieten!
 
Geschiedenis van Vaderdag:
Naar verluidt is vaderdag in 1909 geïntroduceerd door mevrouw Sonora Smart Dodd, uit de staat Washington, waarbij zij haar vader wilde eren, William Jackson Smart, een veteraan uit de Amerikaanse burgeroorlog, die weduwnaar was geworden, nadat zijn vrouw in het kraambed bij de geboorte van het zesde kind gestorven was. Toen zijn dochter volwassen geworden was, wilde ze de kracht en het doorzettingsvermogen van haar vader onder de aandacht brengen. Zij was hiervoor geïnspireerd door Anna Jarvis, die een moederdag lanceerde.
De eerste vaderdag vond toen plaats op 19 juni 1910 in Spokane in de staat Washington. President Calvin Coolidge steunde in 1924 het idee om een vaderdag te vieren, maar het geheel uit mannen bestaande Amerikaanse congres wilde niet iets doorvoeren dat zo de mannen in het zonnetje zette. Het effect hiervan was dat de dag pas officieel in de VS erkend was tijdens het presidentschap van Richard Nixon in 1972. In vele landen wordt vaderdag gevierd, maar in Nederland heeft het best nog wel een poosje geduurd, waardoor veel mensen denken dat het een verzinsel is om moederdag te compenseren.
 
Vaderdag 2   Vaderdag 4
En zo is het maar nét!                                                               Zo kan het óók natuurlijk!
 
Voor alle vaders, moeders en kinderen die vandaag Vaderdag vieren, véél plezier en een prettige dag!
 

 

 
 

Geplaatst15 juni 2008 doorAnn McDunn inFeest

Ierland zeg NEE !!!   10 comments

 
En alweer is er een week om, ik moet zeggen het was best wel een leuke week, we hebben veel mooi weer gehad en dat het nu even minder is daar komen we ook wel overheen, de temperaturen gaan langzamerhand weer omhoog. Nederland is het EK goed begonnen dus voor alle voetbalfans is het vanavond spannend of er nog een wedstrijd wordt gewonnen, mocht dat niet zo zijn laten we dan maar zeggen dat de beste ploeg zal winnen. Er zijn al weer veel jongelui geslaagd voor hun examens en degene die niet geslaagd zijn jammer, maar voortaan nog meer aan het huiswerk doen. Ierland zegt hoogstwaarschijnlijk nee tegen het EU-verdrag en ik hoop van harte dat die dappere Ieren doorzetten met hun nee geluid, daar hebben ze tenminste nog een écht referendum en wordt er naar de bevolking geluisterd, het verdrag komt daarmee op losse schroeven te staan en dat kan ik alleen maar toejuichen, want dat wij er nu zoveel beter op worden Rollend met de ogen daar geloof ik dus helemaal niets van. Veel te veel regels en veel te veel geld dat aan de diverse strijkstokken blijft hangen. Heftig weekje al met al, dus voor nu….
 
Weekendwens

Geplaatst13 juni 2008 doorAnn McDunn inSpace vrienden en vriendinnen

Jack Nicholson in de hoofdrol   2 comments

 
FIVE EASY PIECES (1970)
 
Five Easy Pieces Five Easy Pieces 
 
Deze film van regisseur Bob Rafelson geeft een prima tijdsbeeld van de jaren 70 in Amerika. Heel mooie beelden, hilarische scènes, een mooie en leuke soundtrack met piano muziek van o.a. Chopin, W.A. Mozart en Country muziek met o.a. Tammy Wynette en Dolly Parton Stand by your man. Jack Nicholson acteert geweldig als de gecompliceerde Robert "Bobby" Eroica Dupea, Karen Black als Rayette Dipesto de vriendin van Bobby, die serveerster is in een restaurantje, het is een ontzettend irritant dom blondje en niet om aan te horen, maar ze speelt haar rol goed. De kleinere, maar soms belangrijke rollen worden goed vertolkt door Billy Green Bush als Elton de domme en wat achterbakse collega van Bobby, Fannie Flagg als Stoney de vrouw van Elton, Lois Smith als Partita "Tita" Dupea de zuster van Bobby, Ralph White als Carl Fidelio Dupea de broer van Bobby, Susan Anspach als Catherina Van Oost de vriendin van Carl, Sally Struthers als Betty, die goed is voor de seks en Helena Kallianiotes als de lifster Palm Apodaca. De film is deels een roadmovie en doet soms wat vlak, mat en langdradig aan, maar dat is om de kijker te laten beleven en zien hoe zinloos het leven van Bobby is. Dit wordt echter prima gecompenseerd door de uiterst vermakelijke scènes, de ironie en het cynisme van Bobby.
 
Five Easy Pieces  Five Easy Pieces
 
De film laat in meerdere episodes zien wat er gebeurt met Bobby, in het begin is hij terecht gekomen in de arbeidersklasse een beetje de underdog van Amerika in die tijd. Bobby is een begenadigd pianist, maar is zijn millieu ontvlucht omdat hij daar niet vond wat hij in het leven zocht, maar ook in dit wereldje met zijn vriendin Rayette die niet bepaald intelligent is en zijn nogal domme vriendenkring, waaronder zijn collega Elton en diens vrouw Stoney, waarmee hij kaart, drinkt, naar de bowlingbaan gaat en vooral veel seks heeft met de dames, kan hij het niet vinden. Met de liefde neemt hij het niet al te serieus, hij gaat vaak vreemd met o.a. Betty. Rayette weet het, maar na wat gepruil en een beetje verdriet neemt ze het toch. Bobby heeft haar nooit in de waan gelaten dat het echt wat tussen hen samen zal worden, maar Rayette wil hem niet kwijt en houdt hoop. Als Bobby zijn zus Tita opzoekt, vraagt die hem om naar huis te komen omdat hun vader erg ziek is, hij wil daar eerst niet aan omdat vader en zoon nooit goed met elkaar overweg konden, als hij echter schoon genoeg heeft van het zware en smerige werk besluit hij toch voor een paar weken naar huis te gaan, hij wil er alleen heen en Rayette die dat niet bepaald ziet zitten dringt zo aan dat ze uiteindelijk toch mee mag.
 
Five Easy Pieces  Five Easy Pieces
 
Dan gaat de film verder als roadmovie met prachtige beelden van Amerika. Bobby blijft rusteloos en kan zich uitermate irriteren aan Rayette, die graag naar Country en Western muziek luistert en dan ook nog zingt. Als ze twee vrouwen in nood meenemen, Palm Apodaca en Terry Grouse (Toni Basil), hoort hij gelaten aan hoe Palm een volgens haar diepzinnige monoloog houdt over de vervuiling van Amerika en diens bevolking. Het tweetal is op weg naar Alaska, omdat het daar nog schoon is en alles wit, waarop Bobby een ironisch antwoord geeft. Als ze met zijn vieren bij een wegrestaurant wat gaan eten krijgt Bobby het aan de stok met de serveerster (Lorna Thayer), het gaat hem niet meer om de regels die de serveerster met alle geweld in stand wil houden, maar om zijn principe deze regels te veranderen naar een meer menselijke benadering van de klanten die hier niet kunnen krijgen wat ze willen hebben. De twee lifsters worden op een gegeven moment uit de auto gezet omdat Bobby er echt niet meer tegen kan als Rayette en de andere twee ook nog aan het bekvechten gaan.
 
Five Easy Pieces  Five Easy Pieces
 
Bobby laat Rayette haar intrek nemen in een motelletje, want hij wil haar niet meenemen naar zijn familie die bij de betere burgers behoren. De hele familie is bijzonder muzikaal en alle familieleden bespelen een instrument. Carl Dupea speelde viool totdat hij een blessure opliep en is toen piano gaan spelen, ook Tita speelt piano en de vriendin van Carl, Catherine ook. De vader Nicholas Dupea (William Challee) is na twee beroertes nagenoeg een plant en herkent Bobby niet. Catherine is Carl op haar manier trouw, maar gaat toch in op de avanches van Bobby, al is het voor haar een avontuurtje en meer niet. Als na een paar dagen Rayette dan ook nog onaangekondigd verschijnt heeft Bobby het alweer gezien en wil weg, na een ontroerende scène met zijn vader vindt hij zijn leven weer zinloos en zijn rusteloosheid drijft hem verder. De film heeft een open einde, het kan zijn dat Bobby rust zal vinden en zichzelf, maar dat is bepaald niet zeker want zijn grootste vijand is hijzelf.
 
Five Easy Pieces  Five Easy Pieces
 
De mensen die dieper ingaan op een film en de soms trage gedeelten voor lief nemen, zullen met veel genoegen naar Five Easy Pieces kijken, de monologen en dialogen zijn vaak heel erg goed en het complexe karakter van Bobby wordt uitstekend weergegeven door een toen nog vrij jonge Jack Nicholson, die soms meer zegt met zijn ogen dan met woorden.
 
Five Easy Pieces
 
 

 
 
 
 

Geplaatst12 juni 2008 doorAnn McDunn inFilm