W.O.II   4 comments

 
ROSENSTRASSE (2003)
 
Rosenstrasse
 
De elfde lange speelfilm van regiseusse Margarethe von Trotta o.a. van de film "Die Verlorenen Ehre der Katharina Blum", een Duits-Nederlandse co-productie die het de kijkers niet bepaald makkelijk maakt. Prima camerawerk, al in het begin waar de Joodse begraafplaatsen en daarna de beelden van New York worden getoond, een film gebaseerd op een waargebeurde geschiedenis in W.O.II en weer een stukje van de oorlog waar niet zoveel mensen wat van af weten. Het is niet zo makkelijk de film een goede plaats te geven en er komen teveel gebeurtenissen in voor waar geen antwoord op wordt gegeven. Toch is het allerminst een slechte film, het is erg jammer dat de karakters niet zo goed uit de verf komen en dat de acteurs en actrices niet méér echt ware emoties kunnen uiten, het is allemaal wat afstandelijk wat ook wel komt omdat de film zich in twee perioden afspeelt, maar er had zeker meer van deze film gemaakt kunnen worden. Svea Lohde als de 8-jarige Ruth Süssman, later Ruth Weinstein (Jutta Lampe) Maria Schrader als Hannah Weinstein die zo graag wil begrijpen wat haar moeder heeft meegemaakt, de Lena Fischer van 33 jaar (Katja Riemann) en Lena als 90 jarige vrouw (Doris Schade) acteren het best. Thekla Reuten speelt een aardige kleine rol als één van de protesterende vrouwen Klara Singer. Ook de muziek is af en toe erg mooi.
 
Rosenstrasse  Rosenstrasse
 
Het verhaal begint in het heden in New York, de man van Ruth, Robert is overleden en Ruth stelt onmiddellijk een echt orthodoxe rouwperiode in, de Sjiwa of Sjiva. Haar kinderen Hannah en Ben (Romijn Conen) begrijpen niet waarom moeder dit doet en vinden het maar vreemd. Omdat de Sjiwa de meest intensieve fase van rouw is, komt dit neer op een traditie met een strikt kader van verboden en verplichtingen. De eerst week verblijven de rouwenden een week lang met elkaar in het rouwhuis en werken niet. Meestal hoeft er dan ook niet gekookt te worden en men houdt zich niet bezig met de dagelijkse normale dingen als baden, strijken, kleren wassen, scheren, seksuele omgang, trouwen, naar feesten gaan etcetera. Als Ruth in haar eentje op een stoel zit, zijn de eerst flashbacks te zien van haar verleden in de oorlog, zij heeft er nooit over gepraat en wil dat nog steeds niet.
 
Rosenstrasse
 
Hannah de dochter van Ruth wil weten wat er is gebeurd in het Berlijn van begin 1943 en gaat op zoektocht. Als er een familielid komt van Ruth, Rachel Rosenbauer (Carola Regnier) die samen met haar man Ruth na de oorlog hebben meegenomen naar Amerika, hoort Hannah iets meer van de geschiedenis waarin een ploeg vrouwen hun mannen vrij wilden hebben uit een opvanghuis/gevangenis in de Rosenstrasse in Berlijn. Als Rachel de naam noemt van de vrouw die Ruth heeft gered, gaat Hannah naar haar op zoek, Lena Fischer leeft nog, is 90 jaar, maar wil alles vertellen aan de dochter van het meisje dat zij als haar kind zag. Lena is een begenadigd pianospeelster en trouwt met de vioolvirtuoos Fabian Israel Fischer, ze zijn erg gelukkig totdat Fabian die Joods is opgepakt wordt en naar de Rosenstrasse gebracht. Daar wachten de mannen tot ze gedeporteerd zullen worden, ook de moeder van de kleine Ruth is daarheen gebracht.
 
Rosenstrasse
 
Lena is van adelijk Duits bloed, haar vader is baron von Eschenbach (Hans Peter Hallwachs), haar moeder Elsa (Gaby Dohm) en na het huwelijk met Fabian wilden haar ouders niets meer met Lena te maken hebben. Haar broer Arthur (Jürgen Vogel) wel, hij is een losbol en heeft een vriendin, Litzy (Nina Kunzendorf) die zangeres is in een nachtlokaal, hij helpt Lena waar hij kan. Als Arthur later thuis komt van het front in Rusland waar hij een been heeft verloren weet hij wel wat er met de Joden gebeurden en hij vertelt dat ook aan zijn ouders, die er overigens niets van willen weten. De vrouwen van de gevangen genomen mannen vormen een al groter wordende groep en lopen dikwijls gevaar. Litzy heeft het een en ander geregeld, zodat Lena in conctact komt met minister Joseph Goebbels (Martin Wuttke) en al die tijd is zij een moeder voor Ruth.
 
Rosenstrasse
 
Hannah zelf wil trouwen met haar vriend Luis Marquez (Fedja van Huêt), maar stuit op grote weerstand bij haar moeder. Luis is arisch, zodat er eigenlijk gesproken kan worden van discriminatie van beide kanten. Niet Jood en wel Jood. De film gaat heen en weer van New York in het heden naar het Berlijn van begin 1943 en al zijn de dialogen soms wat aan de theatrale en melodramatische kant, de film is het bekijken waard, al was het maar om nog een stukje oorlogsverleden te leren kennen waar eigenlijk nooit over wordt gesproken. De arische vrouwen die de moed hadden om te protesteren tegen de gevangenneming van hun Joodse echtgenoten.
 
Rosenstrasse
 
 
 
 
Advertenties

Posted 31 mei 2008 by Ann McDunn in Film

4 responses to “W.O.II

Subscribe to comments with RSS.

  1. W.O.I I – Operatie Barbarossa – POW van Djankoi(Krim)
     
     Het is een goede zaak dat er nog filmen uitgebracht worden die ons aan de periode 1939-1945 doen denken.
    Toen de Wehrmacht, de Waffen SS en het hele nazi oorlogstuig de Sowjet-Unie aanvielen werd mijn moeder
    Nadia(Nadeshda Elicéevna Omeltschuk) omwille van haar geloofsidentiteit gedeporteerd naar Auswitz en na
    selectie doorgestuurd naar Duitsland.  Zij was jong en realiseerde zich niet dat de andere rij, van de niet
    geselecteerden, afgevoerd werd naar de doucheruimtes.
    Mijn vader kwam vanuit België, als dwangarbeider, in dezelfde fabriek terecht als mijn vader waar zij mekaar
    leerden kennen.  Met Pasen 1945 knipte hij, met de hulp van twee broers, de prikkeldraad door en liet mijn
    moeder ontsnappen samen met 6 andere Ukraïnische vrouwen.
    Dit gebeurde in een nacht van intense bombardementen door de RAF en US air force.
    Zelf ben ik op 24 september 1945 geboren, na de bevrijding dus.  Maar ja! het heeft lang geduurd voor ik me
    realiseerde dat, met aftelling van +/- 9 maanden zwangerschap, ik verwekt ben in een vernietigingskamp.
    Mijn moeder leeft nog en is nu bijna 85 (170723).
    Verhalen maken verhalen…
    groeten van
    Viciwanja

  2. Indrukwekkend Ann!
    Had ik toch wel gemist al je mooie weblogs, wat heb je toch een leuke hobby
    ik lees dit graag prachtige foto’s weer bij gedaan die met dat popje auwww!

    «»Vosje«»
  3. De film heb ik nog niet gezien,maar door jou beschrijving te lezen denk ik dat het een hele goede is.
    Volgens mij zullen er best wel mensen zijn geweest die er vraagtekens bij hadden,maar ze waren machteloos.
    Kus van Edward.

  4. toch jammer dan dat de film niet zo goed uit de verf komt ,het verhaal is indrukwekkend genoeg. Ik heb nooit gesnapt hoe mensen gedwee konden wachten op hun deportatie en daar geen vraagtekens bij zetten.  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: