Gadjo Dilo (The Crazy Stranger) 1997   4 comments

 
Gadjo dilo 
 
Gadjo dilo is de derde film uit de trilogie (wel apart te bekijken) die regisseur Tony Gatlif maakte over het zigeunerbestaan, zelf is Gatlif Algerijns/Frans en van zigeunerafkomst. De twee eerdere films waren "Les Princes (1983)" en "Latcho Drom (1993)." Voor iedereen die houdt en geïnteresseerd is in de de zigeunermuziek en het leven van de zigeuners is deze film een absolute must. Gatlif heeft niet, zoals in sommige recensies staat geschreven een film vol clichés gemaakt, maar een prachtig beeld gegeven van hoe de zigeuners in Roemenië leven en zijn. De cinematografische foutjes en de muziek die voor sommige mensen te druk wordt tijdens de dialogen zijn Gatlif vergeven. De drie hoofdrolspelers, Romain Duris als de jonge Parijzenaar Stéphane, Rona Hartman als de zigeunerin Sabina en Izidor Serban als het oude stamhoogd Izidor acteren geweldig en de rest van de cast is bijzonder goed. Rona Hartman kreeg in Locarno (1997) de prijs voor Beste Actrice en de film zelf de Publieksprijs, op de laatste dag van het festival van Rotterdam werd Gadjo dilo voor dezelfde onderscheiding net gepasseerd door de film "De Poolse Bruid." Tony Gatlif heeft uitvoerig research gedaan naar verschillende soorten zigeunermuziek en heeft zelf de nummers voor zijn films geschreven. De kern van de films is de discriminatie van de zigeuners, maar in dit geval heeft Gatlif de rollen omgedraaid door Stéphane in de zigeunergemeenschap te plaatsen.
 
Gadjo dilo
 
Tagline: In Every Soul There Is A Gypsy
 
Gadjo dilo  Gadjo dilo
 
De jonge Parijzenaar Stéphane is uit Parijs komen liften naar Roemenië en in de eerste scène loopt hij door het bevroren landschap van Walachije, zijn schoenen zijn kapot, hij ziet er uit als een zwerver en hij heeft af en toe de neiging om geen stap meer te verzetten. Stéphane heeft een doel om dit alles te doorstaan, hij moet en zal de zigeunerzangeres Nora Luca vinden, waarvan hij een cassettebandje in zijn bezit heeft wat nog van zijn vader is geweest met daarop één van haar liederen en hij is op weg naar de Lautaris, de bijna uitgestorven zigeunermuzikanten, om te proberen of die hem kunnen helpen Nora Luca te vinden. Af en toe kan hij meeliften op een open vrachtauto of op een gammele wagen met paarden die zoveel te vinden zijn in Roemenië. Als er een wagen met paarden langs rijdt volgeladen met zigeunervrouwen weet Stéphane dat hij bijna is waar hij heen wilde.
 
Gadjo dilo
 
Al snel ontmoet Stéphane een oude man die flink aan het drinken is en die hem verteld wat er allemaal met zoon zoon Adriani (Florin Moldovan) aan de hand is, de oude Izidor wil absoluut dat Stéphane met hem meedrinkt en neemt hem daarna mee naar zijn schamele huisje om te gaan slapen. Ze hebben wel hele verhalen tegen elkaar afgestoken, maar Frans en Romani werkt niet echt goed. Als Izidor de volgende morgen hout aan het hakken is en Stéphane wakker wordt weet de hele gemeenschap van de Lautaris al dat er een gekke vreemdeling heeft geslapen in het bed van Izidor en blij zijn ze daar helemaal niet mee. Izidor wil echter Stéphane niet kwijt en zorgt ervoor dat hij kan blijven. Zelf is Izidor een virtuoos op de viool en hij speelt voor Stéphane als die toch weg wil gaan om hem van gedachten te doen veranderen. De zigeuners ontdooien heel langzaam en de temperamentvolle Sabina, die eerst helemaal niets wilde weten van deze vreemdeling, wordt langzamerhand zijn trouwe reisgenote op tochten door het land die zouden kunnen leiden tot het vinden van Nora Luca. Ook Izidor is vaak mee en het drietal gaat zelfs op verzoek van Izidor naar Boekarest om daar een nachtclub te bezoeken. Maandenlang neemt Stéphane overal authentieke zigeunermuziek op en hij bezit al een grote hoeveelheid cassettebandjes.
 
Gadjo dilo   Gadjo dilo
 
Als Adriani vrij komt uit de gevangenis neemt de film een wending, de groep muzikanten speelt op een groot feest, Stéphane en Sabina zijn samen het bos in en Adriani en een paar vrienden van hem bezoeken het Roemeense café een eind verderop. Adriani gaat de confrontatie aan met hen die hij ervan beschuldigd hem in de gevangenis te hebben laten belanden. Dan escaleren de zaken en het loopt totaal uit de hand. Stéphane en Sabina komen als eerste weer terug in hun dorpje en als ze zien wat daar allemaal aan de hand is gaan ze de muzikanten halen die op het feest spelen. Aan het einde van de film zien we hoe Stéphane vergezeld door Sabina zijn eigen begrafenis heeft die hij uitvoert in de traditie van de zigeuners, Sabina weet dan dat hij het allemaal heeft begrepen.
 
Gadjo dilo
 
Gadjo dilo   Gadjo dilo
 
Gadjo dilo is een film die zowel drama als komedie elementen heeft en van het begin tot het eind blijft boeien. De plaatselijke bevolking heeft zichzelf gespeeld en doet dat op bijzonder goede manier. In Gadjo dilo zien we de zigeuners zoals ze zijn, temperamentvol, uitbundig in blijdschap en verdriet, god aanroepend en vervloekend, de vrouwen bezigen veel schuttingtaal maar weten niet beter, het is genieten van het zingen en dansen, de zigeuners met hun markante koppen zijn een lust om te zien en de cultuur, tradities en het leven van deze Zuideuropese Roma zigeuners wordt prachtig weergegeven en zoals Tony Gatlif zelf heeft gezegd: Sinds – Latcho Drom – maak ik geen films meer om af te rekenen met mensen die niet van zigeuners of Arabieren houden, want mensen zulllen altijd op zoek zijn naar zondebokken. Ik wil hun cultuur laten zien zoals het is, zonder een opgeheven vingertje. Ik zeg nooit tegen de kijker: je kent de zigeuners niet, kijk maar hoe ze zijn. Wat ik liever doe is de kijker niet bij de hand pakken, maar hem uitnodigen in een huis.
 
Gadjo dilo  Gadjo dilo
 
Tony Gatlif heeft dit inderdaad gedaan, zoals alleen iemand die zelf van zigeunerafkomst is het kan doen.
 
 
 
 
 
 
Advertenties

Posted 25 maart 2008 by Ann McDunn in Film

4 responses to “Gadjo Dilo (The Crazy Stranger) 1997

Subscribe to comments with RSS.

  1. Zo daar ben ik weer nu op mijn gemakje met bakje koffie filmbeschrijving gelezen …> dank weer Ann
     
    No puedas contemplare en el mar (Lorca)
    (Je kunt niet naar jezef kijken in de zee)
     
    John Keats (1795-1821):Schoonheid is waarheid, waarheid is schoonheid. Al wat je op aarde weet en weten moet.

  2. Deze film zal wel een goed beeld geven van het leven van de zigeuners, hun gewoonten en vooral..hun muziek. Mooi beschreven, Ann.

  3. Zie dat je hard gewerkt hebt …. kom morgen of liever gezegd later terug om alles te lezen en bekijken …
    moet nu echt mijn holletje in … Truste

  4. Altijd zondebokken, dat klopt. Mooie recensie! Mijn motto daarbij: Als je blijft zoeken vind je wat je wil hebben, kostte wat kost. Eenvoudig gezegd door imand die vee geluk heft gehad en nog heeft !!!!
     
    Bedankt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: